Mars'ta Bir Odysseia: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

Jarvis stretched himself as luxuriously as he could in the cramped general quarters of the Ares.

Jarvis, Ares'in daracık mürettebat bölmesinde elinden geldiğince keyifle gerindi.

"Air you can breathe!" he exulted. "It feels as thick as soup after the thin stuff out there!" He nodded at the Martian landscape stretching flat and desolate in the light of the nearer moon, beyond the glass of the port.

"Soluyabileceğin hava!" diye sevindi. "Dışarıdaki o cılız şeyden sonra çorba gibi koyu geliyor insana!" Limanın camının ötesinde, daha yakın ayın ışığında dümdüz ve ıssız uzanan Mars manzarasına başını salladı.

The other three stared at him sympathetically—Putz, the engineer, Leroy, the biologist, and Harrison, the astronomer and captain of the expedition. Dick Jarvis was chemist of the famous crew, the Ares expedition, first human beings to set foot on the mysterious neighbor of the earth, the planet Mars. This, of course, was in the old days, less than twenty years after the mad American Doheny perfected the atomic blast at the cost of his life, and only a decade after the equally mad Cardoza rode on it to the moon. They were true pioneers, these four of the Ares. Except for a half-dozen moon expeditions and the ill-fated de Lancey flight aimed at the seductive orb of Venus, they were the first men to feel other gravity than earth's, and certainly the first successful crew to leave the earth-moon system. And they deserved that success when one considers the difficulties and discomforts—the months spent in acclimatization chambers back on earth, learning to breathe the air as tenuous as that of Mars, the challenging of the void in the tiny rocket driven by the cranky reaction motors of the twenty-first century, and mostly the facing of an absolutely unknown world.

Diğer üçü ona anlayışla baktı: mühendis Putz, biyolog Leroy ve astronom, aynı zamanda keşif heyetinin kaptanı Harrison. Dick Jarvis, ünlü mürettebatın, Ares keşif heyetinin kimyageriydi; insanların dünyanın o gizemli komşusu Mars gezegenine ilk ayak basanları. Bu elbette eski günlerdeydi, çılgın Amerikalı Doheny'nin hayatı pahasına atom patlamasını mükemmelleştirmesinden yirmi yıldan az, bir o kadar çılgın Cardoza'nın onunla aya gitmesinden ise sadece on yıl sonra. Ares'in bu dört adamı gerçek öncülerdi. Yarım düzine ay seferi ve Venüs'ün baştan çıkarıcı küresine yönelik talihsiz de Lancey uçuşu bir yana, dünyanın çekiminden başka bir çekimi hisseden ilk insanlardı ve kesinlikle dünya-ay sisteminden ayrılan ilk başarılı mürettebattı. Zorluklar ve sıkıntılar düşünülünce bu başarıyı hak etmişlerdi: dünyada iklimlendirme odalarında geçirilen aylar, Mars'ınki kadar cılız havayı solumayı öğrenmek, yirmi birinci yüzyılın huysuz tepkime motorlarıyla çalışan minik roketin içinde boşluğa meydan okumak ve hepsinden öte, tamamen bilinmeyen bir dünyayla yüz yüze gelmek.

Jarvis stretched and fingered the raw and peeling tip of his frost-bitten nose. He sighed again contentedly.

Jarvis gerindi ve donmuş burnunun soyulmuş, ham ucuna parmaklarını dokundurdu. Yeniden hoşnut bir iç çekti.

p. 2

s. 2

"Well," exploded Harrison abruptly, "are we going to hear what happened? You set out all shipshape in an auxiliary rocket, we don't get a peep for ten days, and finally Putz here picks you out of a lunatic ant-heap with a freak ostrich as your pal! Spill it, man!"

"Ee," diye patladı Harrison birden, "ne olduğunu duyacak mıyız? Bir yardımcı roketle tıkır tıkır yola çıktın, on gün boyunca senden çıt çıkmadı, sonunda şuradaki Putz seni bir deli karınca yuvasından, yanına bir ucube devekuşu vermiş halde çekip çıkardı! Anlat artık, adamım!"

"Speel?" queried Leroy perplexedly. "Speel what?"

"Anlat?" dedi Leroy şaşkınlıkla. "Neyi anlat?"

"He means 'spiel'," explained Putz soberly. "It iss to tell."

"Spiel demek istiyor," diye açıkladı Putz ciddiyetle. "Anlatmak demek."

Jarvis met Harrison's amused glance without the shadow of a smile. "That's right, Karl," he said in grave agreement with Putz. "Ich spiel es!" He grunted comfortably and began.

Jarvis, Harrison'ın eğlenmiş bakışına en ufak bir gülümseme gölgesi olmadan karşılık verdi. "Doğru, Karl," dedi Putz'u ciddiyetle onaylayarak. "Ich spiel es!" Rahat bir homurtuyla kıpırdandı ve anlatmaya başladı.

"According to orders," he said, "I watched Karl here take off toward the North, and then I got into my flying sweat-box and headed South. You'll remember, Cap—we had orders not to land, but just scout about for points of interest. I set the two cameras clicking and buzzed along, riding pretty high—about two thousand feet—for a couple of reasons. First, it gave the cameras a greater field, and second, the under-jets travel so far in this half-vacuum they call air here that they stir up dust if you move low."

"Emirler uyarınca," dedi, "Karl'ın Kuzey'e doğru havalandığını izledim, sonra ben uçan ter kutusuna binip Güney'e yöneldim. Hatırlarsın, Kaptan, iniş yapmamamız, sadece ilgi çekici noktaları araştırmamız emredilmişti. İki kamerayı tık tık çalıştırıp vızıldayarak ilerledim, epey yüksekten uçuyordum, yaklaşık iki bin ayak, iki sebepten. Birincisi, kameralara daha geniş bir görüş alanı sağlıyordu, ikincisi, alt jetler burada hava dedikleri yarı boşlukta o kadar uzağa gidiyor ki alçaktan gidersen tozu dumana katıyorlar."

"We know all that from Putz," grunted Harrison. "I wish you'd saved the films, though. They'd have paid the cost of this junket; remember how the public mobbed the first moon pictures?"

"Bütün bunları Putz'dan biliyoruz," diye homurdandı Harrison. "Keşke filmleri saklasaydın. Bu gezintinin masrafını karşılarlardı; halkın ilk ay fotoğraflarına nasıl üşüştüğünü hatırlasana?"

"The films are safe," retorted Jarvis. "Well," he resumed, "as I said, I buzzed along at a pretty good clip; just as we figured, the wings haven't much lift in this air at less than a hundred miles per hour, and even then I had to use the under-jets.

"Filmler güvende," diye karşılık verdi Jarvis. "Neyse," diye sürdürdü, "dediğim gibi, epey iyi bir hızla vızıldayıp gidiyordum; tahmin ettiğimiz gibi, kanatlar bu havada saatte yüz milin altında pek kaldırma sağlamıyor, o hızda bile alt jetleri kullanmam gerekti.

"So, with the speed and the altitude and the blurring caused by the under-jets, the seeing wasn't any too good. I could see enough, though, to distinguish that what I sailed over was just more of this grey plain that we'd been examining the whole week since our landing—same blobby growths and the same eternal carpet of crawling little plant-animals, or biopods, as Leroy calls them. So I sailed along, calling back my position every hour as instructed, and not knowing whether you heard me."

"Yani hız, yükseklik ve alt jetlerin yol açtığı bulanıklık yüzünden görüş pek de iyi sayılmazdı. Yine de şunu ayırt edebiliyordum: üzerinden uçtuğum şey, inişimizden beri bütün hafta incelediğimiz şu gri ovaların devamıydı; aynı yumru yumru bitkiler ve Leroy'un biyopod dediği, sürünen küçük bitki hayvancıklarının o bitmek bilmeyen halısı. Ben de talimat gereği her saat konumumu bildirerek ilerledim, beni duyup duymadığınızı bilmeden."

"I did!" snapped Harrison.

"Duydum!" diye çıkıştı Harrison.