Kızıl Dosya: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

In the year 1878 I took my degree of Doctor of Medicine of the University of London, and proceeded to Netley to go through the course prescribed for surgeons in the army. Having completed my studies there, I was duly attached to the Fifth Northumberland Fusiliers as Assistant Surgeon. The regiment was stationed in India at the time, and before I could join it, the second Afghan war had broken out. On landing at Bombay, I learned that my corps had advanced through the passes, and was already deep in the enemy’s country. I followed, however, with many other officers who were in the same situation as myself, and succeeded in reaching Candahar in safety, where I found my regiment, and at once entered upon my new duties.

1878 yılında Londra Üniversitesi'nden Tıp Doktoru derecemi aldım ve ordu cerrahları için öngörülen kursu tamamlamak üzere Netley'e gittim. Oradaki eğitimimi bitirdikten sonra, usulüne uygun olarak Beşinci Northumberland Fusiliers alayına Yardımcı Cerrah olarak atandım. Alay o sırada Hindistan'da konuşlanmıştı ve ben ona katılamadan ikinci Afgan savaşı patlak vermişti. Bombay'a indiğimde, birliğimin geçitlerden ilerlediğini ve çoktan düşman topraklarının derinliklerine girdiğini öğrendim. Bununla birlikte, benimle aynı durumda olan birçok subayla birlikte peşlerinden gittim ve Kandahar'a sağ salim ulaşmayı başardım, burada alayımı buldum ve hemen yeni görevlerime başladım.

The campaign brought honours and promotion to many, but for me it had nothing but misfortune and disaster. I was removed from my brigade and attached to the Berkshires, with whom I served at the fatal battle of Maiwand. There I was struck on the shoulder by a Jezail bullet, which shattered the bone and grazed the subclavian artery. I should have fallen into the hands of the murderous Ghazis had it not been for the devotion and courage shown by Murray, my orderly, who threw me across a pack-horse, and succeeded in bringing me safely to the British lines.

Sefer birçok kişiye onur ve terfi getirdi, ama benim için yalnızca talihsizlik ve felaket getirdi. Tugayımdan alınıp Berkshires'a verildim, onlarla birlikte Maiwand'daki o ölümcül savaşta çarpıştım. Orada omzuma bir Jezail kurşunu isabet etti, kemiği parçaladı ve subklavyen arteri sıyırdı. Emir erim Murray'in gösterdiği fedakarlık ve cesaret olmasaydı, o katil Ghazilerin eline düşecektim. Murray beni bir yük atının üzerine atıp İngiliz hatlarına sağ salim ulaştırmayı başardı.

Worn with pain, and weak from the prolonged hardships which I had undergone, I was removed, with a great train of wounded sufferers, to the base hospital at Peshawar. Here I rallied, and had already improved so far as to be able to walk about the wards, and even to bask a little upon the verandah, when I was struck down by enteric fever, that curse of our Indian possessions. For months my life was despaired of, and when at last I came to myself and became convalescent, I was so weak and emaciated that a medical board determined that not a day should be lost in sending me back to England. I was dispatched, accordingly, in the troopship “Orontes,” and landed a month later on Portsmouth jetty, with my health irretrievably ruined, but with permission from a paternal government to spend the next nine months in attempting to improve it.

Acıdan bitkin ve katlandığım uzun süreli zorluklardan güçsüz düşmüş halde, büyük bir yaralı kafilesiyle birlikte Peşaver'deki ana hastaneye götürüldüm. Burada toparlandım ve o kadar iyileştim ki koğuşlarda dolaşabilecek, hatta verandada biraz güneşlenebilecek hale geldim, tam o sırada Hint topraklarımızın belası olan tifo beni yere serdi. Aylarca hayatımdan umut kesildi ve sonunda kendime gelip iyileşmeye başladığımda o kadar zayıf ve bitkindim ki bir sağlık kurulu beni İngiltere'ye geri göndermek için bir gün bile kaybedilmemesi gerektiğine karar verdi. Buna uygun olarak Orontes asker gemisiyle yola çıkarıldım ve bir ay sonra Portsmouth iskelesine indim; sağlığım geri dönüşü olmayacak şekilde bozulmuştu, ama babacan hükümetten önümüzdeki dokuz ayı onu düzeltmeye çalışarak geçirmem için izin almıştım.

I had neither kith nor kin in England, and was therefore as free as air—or as free as an income of eleven shillings and sixpence a day will permit a man to be. Under such circumstances, I naturally gravitated to London, that great cesspool into which all the loungers and idlers of the Empire are irresistibly drained. There I stayed for some time at a private hotel in the Strand, leading a comfortless, meaningless existence, and spending such money as I had, considerably more freely than I ought. So alarming did the state of my finances become, that I soon realized that I must either leave the metropolis and rusticate somewhere in the country, or that I must make a complete alteration in my style of living. Choosing the latter alternative, I began by making up my mind to leave the hotel, and to take up my quarters in some less pretentious and less expensive domicile.

İngiltere'de ne akrabam ne de yakınım vardı, bu yüzden havadaki bir kuş kadar özgürdüm, ya da günde on bir şilin altı peni gelirin bir adama tanıyabileceği kadar özgür. Bu koşullar altında, doğal olarak kendimi Londra'ya, imparatorluğun bütün aylaklarının ve tembellerinin karşı konulmaz biçimde sürüklendiği o büyük lağım çukuruna attım. Orada bir süre Strand'da özel bir otelde kaldım, rahatsız ve anlamsız bir hayat sürdüm ve sahip olduğum parayı olması gerekenden çok daha rahat harcadım. Mali durumum o kadar endişe verici hale geldi ki, kısa sürede ya başkentten ayrılıp taşrada bir yerde inzivaya çekilmem ya da yaşam tarzımda tam bir değişiklik yapmam gerektiğini anladım. İkinci seçeneği seçerek, önce otelden ayrılmaya ve daha gösterişsiz ve daha az masraflı bir meskende yerleşmeye karar verdim.