İki Şehrin Hikayesi sözleri: İngilizce aslı ve Türkçe çevirisi
A Tale of Two Cities
Charles Dickens imzalı «İki Şehrin Hikayesi» kitabından 15 söz, İngilizce asıllarıyla ve her birinin altında Türkçe çevirisiyle. Her söz kitaptan olduğu gibi alındı. Kitabın tamamını çeviri, sesli okuma ve sözlükle ücretsiz okuyabilirsiniz.
He opened it in the light of the coach-lamp on that side, and read—first to himself and then aloud: “‘Wait at Dover for Mam’selle.’ It’s not long, you see, guard. Jerry, say that my answer was, Recalled to life.”
O taraftaki posta arabası fenerinin ışığında açtı ve okudu, önce kendi kendine, sonra yüksek sesle: "Dover'da Mam'selle'i bekleyin." Uzun değil, görüyorsunuz ya, muhafız. Jerry, cevabımın şu olduğunu söyle: Hayata döndürüldü.
«CHAPTER II. The Mail» bölümünden
The time was to come, when that wine too would be spilled on the street-stones, and when the stain of it would be red upon many there.
O şarabın da sokak taşlarına döküleceği ve lekesinin oradakilerin çoğunda kırmızı olarak kalacağı zaman gelecekti.
«CHAPTER V. The Wine-shop» bölümünden
“Is it possible!” repeated Defarge, bitterly. “Yes. And a beautiful world we live in, when it is possible, and when many other such things are possible, and not only possible, but done—done, see you!—under that sky there, every day. Long live the Devil. Let us go on.”
Mümkün mü, diye tekrarladı Defarge acı bir şekilde. Evet. Mümkün olduğuna ve bunun gibi daha birçok şeyin mümkün olduğuna ve yalnızca mümkün olmakla kalmayıp yapıldığına, yapıldığına, görüyorsunuz ya, şu gökyüzünün altında her gün yapıldığına göre, ne güzel bir dünyada yaşıyoruz. Çok yaşasın Şeytan. Devam edelim.
«CHAPTER V. The Wine-shop» bölümünden
“It is a long time,” repeated his wife; “and when is it not a long time? Vengeance and retribution require a long time; it is the rule.”
Uzun bir zaman, diye tekrarladı karısı; ne zaman uzun bir zaman değildir ki? İntikam ve ceza uzun bir zaman gerektirir; kural budur.
«CHAPTER XVI. Still Knitting» bölümünden
“The wives and mothers we have been used to see, since we were as little as this child, and much less, have not been greatly considered? We have known their husbands and fathers laid in prison and kept from them, often enough? All our lives, we have seen our sister-women suffer, in themselves and in their children, poverty, nakedness, hunger, thirst, sickness, misery, oppression and neglect of all kinds?”
Bu çocuk kadar, hatta ondan çok daha küçük olduğumuzdan beri görmeye alıştığımız kadınlar ve anneler pek fazla dikkate alınmadı mı? Kocalarının ve babalarının hapse atılıp onlardan uzak tutulduğunu yeterince görmedik mi? Bütün hayatımız boyunca kız kardeşlerimizin, kadınların, kendilerinde ve çocuklarında yoksulluk, çıplaklık, açlık, susuzluk, hastalık, sefalet, baskı ve her türlü ihmalden çektiğini görmedik mi?
«CHAPTER III. The Shadow» bölümünden
“If you could say, with truth, to your own solitary heart, to-night, ‘I have secured to myself the love and attachment, the gratitude or respect, of no human creature; I have won myself a tender place in no regard; I have done nothing good or serviceable to be remembered by!’ your seventy-eight years would be seventy-eight heavy curses; would they not?”
Bu gece kendi yalnız kalbine gerçekten şöyle söyleyebilirsen: Hiçbir insanın sevgisini ve bağlılığını, minnetini ya da saygısını kendime kazandırmadım; hiçbir gözde kendime şefkatli bir yer edinmedim; hatırlanacak iyi ya da faydalı hiçbir şey yapmadım! o zaman yetmiş sekiz yılın yetmiş sekiz ağır lanet olur; değil mi?
«CHAPTER IX. The Game Made» bölümünden
“That’s well. I have known such energy as yours do great things before now—though never,” he added, with a smile and a sigh together, “such great things as this. But try! Of little worth as life is when we misuse it, it is worth that effort. It would cost nothing to lay down if it were not.”
Bu iyi. Senin gibi bir enerjinin daha önce büyük işler başardığını gördüm, diye ekledi, aynı anda hem gülümseyerek hem iç çekerek, ama hiç bu kadarı kadar büyük işler görmedim. Yine de dene! Yanlış kullanıldığında hayat ne kadar az değerli olsa da, o çabaya değer. Değerli olmasaydı bırakmak hiçbir şeye mal olmazdı.
«CHAPTER XI. Dusk» bölümünden
“What I have been thinking as we came along, and what I am still thinking now, as I look into your kind strong face which gives me so much support, is this:—If the Republic really does good to the poor, and they come to be less hungry, and in all ways to suffer less, she may live a long time: she may even live to be old.”
Yolda gelirken düşündüğüm ve şimdi de bana bunca destek veren o iyi, güçlü yüzüne bakarken hâlâ düşündüğüm şu: Eğer Cumhuriyet gerçekten yoksullara iyilik ediyorsa ve onlar daha az aç kalıyorsa ve her bakımdan daha az acı çekiyorsa, uzun bir süre yaşayabilir; hatta yaşlanacak kadar yaşayabilir.
«CHAPTER XV. The Footsteps Die Out For Ever» bölümünden
She kisses his lips; he kisses hers; they solemnly bless each other. The spare hand does not tremble as he releases it; nothing worse than a sweet, bright constancy is in the patient face. She goes next before him—is gone; the knitting-women count Twenty-Two.
Dudaklarını öpüyor; o da onun dudaklarını öpüyor; birbirlerini ciddiyetle kutsuyorlar. Elini bırakırken yedek el titremiyor; sabırlı yüzünde tatlı, parlak bir bağlılıktan daha kötü hiçbir şey yok. O, ondan önce gidiyor, gitti; örgü ören kadınlar Yirmi İkiyi sayıyor.
«CHAPTER XV. The Footsteps Die Out For Ever» bölümünden
There were a king with a large jaw and a queen with a plain face, on the throne of England; there were a king with a large jaw and a queen with a fair face, on the throne of France. In both countries it was clearer than crystal to the lords of the State preserves of loaves and fishes, that things in general were settled for ever.
İngiltere tahtında büyük çeneli bir kral ve sade yüzlü bir kraliçe vardı; Fransa tahtında büyük çeneli bir kral ve güzel yüzlü bir kraliçe vardı. Her iki ülkede de devletin ekmek ve balık ambarlarının efendileri için, genel olarak işlerin sonsuza dek düzene girdiği kristalden daha açıktı.
«Book the First, Recalled to Life» bölümünden
“There is a great crowd coming one day into our lives, if that be so,” Sydney Carton struck in, in his moody way.
Öyleyse bir gün hayatımıza büyük bir kalabalık girecek, diye atıldı Sydney Carton kendi hüzünlü haliyle.
«CHAPTER VI. Hundreds of People» bölümünden
A wonderful corner for echoes, it has been remarked, that corner where the Doctor lived. Ever busily winding the golden thread which bound her husband, and her father, and herself, and her old directress and companion, in a life of quiet bliss, Lucie sat in the still house in the tranquilly resounding corner, listening to the echoing footsteps of years.
Doktor'un oturduğu o köşenin yankılar için harika bir köşe olduğu söylenmiştir. Kocasını, babasını, kendisini ve eski yol göstericisiyle arkadaşını sessiz bir mutluluk hayatına bağlayan altın ipliği durmadan eğiren Lucie, yankıların huzur içinde çınladığı o köşedeki sessiz evde oturuyor, yılların yankılanan ayak seslerini dinliyordu.
«CHAPTER XXI. Echoing Footsteps» bölümünden
“Ah! But it’s not my business. My work is my business. See my saw! I call it my Little Guillotine. La, la, la; La, la, la! And off his head comes!”
Ah! Ama bu benim işim değil. Benim işim benim işim. Testereme bak! Ona Küçük Giyotinim diyorum. La, la, la; La, la, la! Ve kafası uçup gidiyor!
«CHAPTER V. The Wood-Sawyer» bölümünden
Before that unjust Tribunal, there was little or no order of procedure, ensuring to any accused person any reasonable hearing. There could have been no such Revolution, if all laws, forms, and ceremonies, had not first been so monstrously abused, that the suicidal vengeance of the Revolution was to scatter them all to the winds.
O adaletsiz Mahkeme'nin önünde, herhangi bir sanığa makul bir savunma hakkı tanıyan çok az bir usul düzeni vardı ya da hiç yoktu. Bütün yasalar, biçimler ve törenler önce öylesine canavarca kötüye kullanılmamış olsaydı, böyle bir Devrim olamazdı; öyle ki Devrim'in kendi kendini yok eden intikamı hepsini rüzgârlara savuracaktı.
«CHAPTER IX. The Game Made» bölümünden
“She has a fine head for it,” croaked Jacques Three. “I have seen blue eyes and golden hair there, and they looked charming when Samson held them up.” Ogre that he was, he spoke like an epicure.
Bunun için güzel bir kafası var, diye gıcıkladı Üçüncü Jacques. Orada mavi gözler ve altın saçlar gördüm ve Samson onları kaldırdığında büyüleyici görünüyorlardı. Ne kadar bir dev olsa da, bir gurme gibi konuşuyordu.
«CHAPTER XIV. The Knitting Done» bölümünden
Kitabı ücretsiz okuHer cümlenin çevirisi, doğal ses, tek dokunuşla sözlük