Hayvan Çiftliği: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

Mr. Jones, of the Manor Farm, had locked the hen-houses for the night, but was too drunk to remember to shut the pop-holes. With the ring of light from his lantern dancing from side to side, he lurched across the yard, kicked off his boots at the back door, drew himself a last glass of beer from the barrel in the scullery, and made his way up to bed, where Mrs. Jones was already snoring.

Manor Çiftliği'nin sahibi Bay Jones, kümesleri gece için kilitlemişti, ama o kadar sarhoştu ki kümes kapaklarını kapatmayı hatırlayamadı. Fenerinin ışık halkası bir yandan öbür yana dans ederken, o avluyu sendeleyerek geçti, arka kapının önünde çizmelerini çıkarıp attı, bulaşıkhanedeki fıçıdan son bir bardak bira doldurdu ve yukarı, Bayan Jones'un çoktan horladığı yatağa doğru yollandı.

As soon as the light in the bedroom went out there was a stirring and a fluttering all through the farm buildings. Word had gone round during the day that old Major, the prize Middle White boar, had had a strange dream on the previous night and wished to communicate it to the other animals. It had been agreed that they should all meet in the big barn as soon as Mr. Jones was safely out of the way. Old Major (so he was always called, though the name under which he had been exhibited was Willingdon Beauty) was so highly regarded on the farm that everyone was quite ready to lose an hour's sleep in order to hear what he had to say.

Yatak odasındaki ışık söner sönmez bütün çiftlik binalarında bir kıpırdanma ve kanat çırpma başladı. Gün içinde haber yayılmıştı: ödüllü Orta Beyaz domuz olan yaşlı Major, önceki gece garip bir rüya görmüş ve bunu diğer hayvanlara anlatmak istiyormuş. Bay Jones güvenli bir şekilde ortadan kaybolur kaybolmaz hepsinin büyük ahırda toplanması kararlaştırılmıştı. Yaşlı Major (ona her zaman böyle denirdi, gerçi sergilerde gösterildiği ad Willingdon Beauty idi) çiftlikte o kadar saygı görürdü ki herkes onun söyleyeceklerini duymak için bir saat uykusundan vazgeçmeye hazırdı.

At one end of the big barn, on a sort of raised platform, Major was already ensconced on his bed of straw, under a lantern which hung from a beam. He was twelve years old and had lately grown rather stout, but he was still a majestic-looking pig, with a wise and benevolent appearance in spite of the fact that his tushes had never been cut. Before long the other animals began to arrive and make themselves comfortable after their different fashions. First came the three dogs, Bluebell, Jessie, and Pincher, and then the pigs, who settled down in the straw immediately in front of the platform. The hens perched themselves on the window-sills, the pigeons fluttered up to the rafters, the sheep and cows lay down behind the pigs and began to chew the cud. The two cart-horses, Boxer and Clover, came in together, walking very slowly and setting down their vast hairy hoofs with great care lest there should be some small animal concealed in the straw. Clover was a stout motherly mare approaching middle life, who had never quite got her figure back after her fourth foal. Boxer was an enormous beast, nearly eighteen hands high, and as strong as any two ordinary horses put together. A white stripe down his nose gave him a somewhat stupid appearance, and in fact he was not of first-rate intelligence, but he was universally respected for his steadiness of character and tremendous powers of work. After the horses came Muriel, the white goat, and Benjamin, the donkey. Benjamin was the oldest animal on the farm, and the worst tempered. He seldom talked, and when he did, it was usually to make some cynical remark--for instance, he would say that God had given him a tail to keep the flies off, but that he would sooner have had no tail and no flies. Alone among the animals on the farm he never laughed. If asked why, he would say that he saw nothing to laugh at. Nevertheless, without openly admitting it, he was devoted to Boxer; the two of them usually spent their Sundays together in the small paddock beyond the orchard, grazing side by side and never speaking.

Büyük ahırın bir ucunda, bir tür yükseltilmiş platformun üzerinde, Major bir kirişten sarkan fenerin altında, saman yatağına çoktan yerleşmişti. On iki yaşındaydı ve son zamanlarda epeyce şişmanlamıştı, ama yine de heybetli görünüşlü bir domuzdu; azı dişleri hiç kesilmemiş olmasına rağmen bilge ve iyiliksever bir hali vardı. Çok geçmeden diğer hayvanlar gelmeye ve kendilerine göre rahat etmeye başladılar. Önce üç köpek geldi, Bluebell, Jessie ve Pincher, sonra domuzlar geldi ve hemen platformun önündeki samanın üzerine yerleştiler. Tavuklar pencere kenarlarına tünedi, güvercinler kirişlere doğru kanat çırptı, koyunlarla inekler domuzların arkasına yattı ve geviş getirmeye başladı. İki yük atı, Boxer ile Clover, birlikte girdiler; çok yavaş yürüyorlar ve samanın içinde gizlenmiş küçük bir hayvan olabilir diye kocaman tüylü nallarını büyük bir dikkatle basıyorlardı. Clover, dördüncü tayından sonra bir türlü eski biçimine dönememiş, orta yaşa yaklaşan, tombul, anaç bir kısraktı. Boxer ise neredeyse on sekiz karış boyunda, iki sıradan atın toplamı kadar güçlü, devasa bir hayvandı. Burnundan aşağı inen beyaz bir şerit ona biraz aptal bir görünüm veriyordu ve gerçekten de birinci sınıf bir zekaya sahip değildi, ama karakterinin sağlamlığı ve muazzam çalışma gücüyle herkesin saygısını kazanmıştı. Atlardan sonra beyaz keçi Muriel ile eşek Benjamin geldi. Benjamin çiftlikteki en yaşlı hayvandı ve en kötü huylusuydu. Nadiren konuşurdu ve konuştuğunda genellikle alaycı bir laf ederdi; örneğin, Tanrı'nın ona sinekleri uzak tutması için bir kuyruk verdiğini, ama kuyruğu da sinekleri de hiç istemediğini söylerdi. Çiftlikteki hayvanlar arasında bir tek o hiç gülmezdi. Neden diye sorulursa, gülecek bir şey görmediğini söylerdi. Yine de bunu açıkça kabul etmese de Boxer'a çok bağlıydı; ikisi genellikle pazar günlerini meyve bahçesinin ötesindeki küçük çayırda birlikte geçirirler, yan yana otlar ve hiç konuşmazlardı.