Yeşilin Kızı Anne: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

MRS. Rachel Lynde lived just where the Avonlea main road dipped down into a little hollow, fringed with alders and ladies’ eardrops and traversed by a brook that had its source away back in the woods of the old Cuthbert place; it was reputed to be an intricate, headlong brook in its earlier course through those woods, with dark secrets of pool and cascade; but by the time it reached Lynde’s Hollow it was a quiet, well-conducted little stream, for not even a brook could run past Mrs. Rachel Lynde’s door without due regard for decency and decorum; it probably was conscious that Mrs. Rachel was sitting at her window, keeping a sharp eye on everything that passed, from brooks and children up, and that if she noticed anything odd or out of place she would never rest until she had ferreted out the whys and wherefores thereof.

Bayan Rachel Lynde, Avonlea ana yolunun kızılağaçlar ve küpelerle çevrili küçük bir çukura indiği yerde oturuyordu; çukurun içinden geçen derenin kaynağı, eski Cuthbert malikânesinin ormanlarının derinliklerindeydi. Bu derenin, o ormanlardan geçen ilk yolculuğunda karmaşık, deli dolu bir dere olduğu, karanlık sırlarla dolu gölleri ve çağlayanları bulunduğu söylenirdi. Ama Lynde Çukuru'na vardığında artık sessiz, uslu bir küçük akarsu oluvermişti. Çünkü hiçbir dere, Bayan Rachel Lynde'in kapısının önünden edep ve terbiyeye gereken saygıyı göstermeden geçemezdi. Muhtemelen Bayan Rachel'ın penceresinde oturup derelerden çocuklara kadar her şeyi dikkatle gözlediğini ve tuhaf ya da yersiz bir şey görürse, nedenini niçinini ortaya çıkarana kadar asla rahat edemeyeceğini biliyordu.

There are plenty of people, in Avonlea and out of it, who can attend closely to their neighbors’ business by dint of neglecting their own; but Mrs. Rachel Lynde was one of those capable creatures who can manage their own concerns and those of other folks into the bargain. She was a notable housewife; her work was always done and well done; she “ran” the Sewing Circle, helped run the Sunday-school, and was the strongest prop of the Church Aid Society and Foreign Missions Auxiliary. Yet with all this Mrs. Rachel found abundant time to sit for hours at her kitchen window, knitting “cotton warp” quilts—she had knitted sixteen of them, as Avonlea housekeepers were wont to tell in awed voices—and keeping a sharp eye on the main road that crossed the hollow and wound up the steep red hill beyond. Since Avonlea occupied a little triangular peninsula jutting out into the Gulf of St. Lawrence, with water on two sides of it, anybody who went out of it or into it had to pass over that hill road and so run the unseen gauntlet of Mrs. Rachel’s all-seeing eye.

Avonlea'da ve dışında, kendi işlerini ihmal etmek pahasına komşularının işlerini yakından takip eden pek çok insan vardır. Ama Bayan Rachel Lynde, hem kendi işlerini hem de başkalarının işlerini idare edebilen o becerikli yaratıklardan biriydi. Dikkate değer bir ev hanımıydı; işi her zaman bitmiş ve iyi yapılmış olurdu. Dikiş Derneği'ni o yönetirdi, Pazar okulunun yönetilmesine yardım ederdi ve Kilise Yardım Derneği ile Dış Misyonlar Yardımcı Kolu'nun en güçlü desteğiydi. Bütün bunlara rağmen Bayan Rachel, mutfak penceresinin önünde saatlerce oturup pamuk ipliğinden yorganlar örmek için bolca zaman bulurdu. Avonlea ev hanımları, ürkek bir sesle on altı tane ördüğünü söylerlerdi. Ve çukuru geçip ötedeki dik kızıl tepeye kıvrılan ana yolu dikkatle gözlerdi. Avonlea, St. Lawrence Körfezi'ne doğru uzanan küçük üçgen bir yarımada üzerinde kurulduğundan, iki yanı suyla çevriliydi. Buradan çıkan ya da buraya giren herkes o tepe yolundan geçmek ve böylece Bayan Rachel'ın her şeyi gören gözünün görünmez sınavından geçmek zorundaydı.

She was sitting there one afternoon in early June. The sun was coming in at the window warm and bright; the orchard on the slope below the house was in a bridal flush of pinky-white bloom, hummed over by a myriad of bees. Thomas Lynde—a meek little man whom Avonlea people called “Rachel Lynde’s husband”—was sowing his late turnip seed on the hill field beyond the barn; and Matthew Cuthbert ought to have been sowing his on the big red brook field away over by Green Gables. Mrs. Rachel knew that he ought because she had heard him tell Peter Morrison the evening before in William J. Blair’s store over at Carmody that he meant to sow his turnip seed the next afternoon. Peter had asked him, of course, for Matthew Cuthbert had never been known to volunteer information about anything in his whole life.

Haziran başlarında bir öğleden sonra orada oturuyordu. Güneş pencereden sıcak ve parlak bir şekilde içeri giriyordu. Evin altındaki yamaçtaki meyve bahçesi, pembemsi beyaz çiçeklerle gelinlik bir allık içindeydi ve sayısız arı tarafından vızıldanıyordu. Thomas Lynde, Avonlea halkının 'Rachel Lynde'in kocası' dediği uysal küçük adam, ahırın ötesindeki tepe tarlasında geç şalgam tohumlarını ekiyordu. Matthew Cuthbert ise Green Gables'ın ötesindeki büyük kızıl dere tarlasında kendi tohumlarını ekiyor olmalıydı. Bayan Rachel onun ekmesi gerektiğini biliyordu, çünkü önceki akşam Carmody'deki William J. Blair'in dükkânında Peter Morrison'a ertesi öğleden sonra şalgam tohumlarını ekeceğini söylediğini duymuştu. Peter ona sormuştu elbette, çünkü Matthew Cuthbert'in hayatı boyunca herhangi bir konuda kendiliğinden bilgi verdiği hiç görülmemişti.

And yet here was Matthew Cuthbert, at half-past three on the afternoon of a busy day, placidly driving over the hollow and up the hill; moreover, he wore a white collar and his best suit of clothes, which was plain proof that he was going out of Avonlea; and he had the buggy and the sorrel mare, which betokened that he was going a considerable distance. Now, where was Matthew Cuthbert going and why was he going there?

Ve yine de burada, yoğun bir günün öğleden sonrası saat üç buçukta Matthew Cuthbert, sakin bir şekilde çukurdan geçip tepeye doğru araba sürüyordu. Üstelik beyaz bir yaka ve en iyi takım elbisesini giymişti, bu da Avonlea'dan çıkacağının açık kanıtıydı. Üstü açık arabası ve kızıl doru kısrağı vardı, bu da oldukça uzak bir yere gideceğini gösteriyordu. Peki, Matthew Cuthbert nereye gidiyordu ve neden oraya gidiyordu?