Oblomov: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

One morning, in a flat in one of the great buildings in Gorokliovaia Street, * the population of which was sufficient to constitute that of a provincial town, there was lying in bed a gentleman named Ilya Ilyitch Oblomov. He was a fellow of a little over thirty, of medium height, and of pleasant exterior. Unfortunately, in his dark-grey eyes there was an absence of any definite idea, and in his other features a total lack of concentration. Suddenly a thought would wander across his face with the freedom of a bird, flutter for a moment in his eyes, settle on his half-opened lips, and remain momentarily lurking in the lines of his forehead. Then it would disappear, and once more his face would glow with a radiant insouciance which extended even to his attitude and the folds of his night-robe. At other times his glance would darken as with weariness or ennui. Yet neither the one nor the other expression could altogether banish from his countenance that gentleness which was the ruling, the fundamental, characteristic, not only of his features, but also of the spirit which lay beneath them. That spirit shone in his eyes, in his smile, and in his every movement of hand and head. On glancing casually at Oblomov a cold, a superficially observant person would have said, “Evidently he is good-natured, but a simpleton;” whereas a person of greater penetration and sympathy than the first would have prolonged his glance, and then gone on his way thoughtfully, and with a smile as though he were pleased with something.

Bir sabah, Gorokliovaia Caddesi'ndeki büyük binalardan birinde, ki bu binanın nüfusu bir taşra kasabası oluşturacak kadardı, İlya İlyiç Oblomov adında bir bey yatağında yatıyordu. Otuzunu biraz geçmiş, orta boylu, hoş görünümlü bir adamdı. Ne yazık ki koyu gri gözlerinde belirli bir fikrin yokluğu, diğer yüz hatlarında ise tam bir dikkat dağınıklığı vardı. Ansızın bir düşünce, bir kuş serbestliğiyle yüzünde dolaşır, gözlerinde bir an için kanat çırpar, yarı açık dudaklarına konar ve alnının çizgilerinde bir süre pusuya yatardı. Sonra kaybolur, yüzü yine ışıltılı bir kayıtsızlıkla parlar, bu kayıtsızlık tavrına ve gecelik entarisinin kıvrımlarına bile yansırdı. Başka zamanlarda bakışları yorgunluk ya da can sıkıntısıyla kararırdı. Ama ne biri ne de diğeri, yüzünden, yalnızca hatlarının değil, altında yatan ruhun da egemen, temel özelliği olan o yumuşaklığı tamamen silemezdi. Bu ruh gözlerinde, gülümsemesinde, elinin ve başının her hareketinde parlardı. Oblomov'a şöyle bir bakan soğuk, yüzeysel bir gözlemci, 'Belli ki iyi kalpli, ama budala,' derdi; daha derin görüşlü ve daha anlayışlı biri ise bakışını uzatır, sonra bir şeyden memnun kalmış gibi bir gülümsemeyle düşünceli bir halde yoluna devam ederdi.

Oblomov’s face was neither reddy nor dull nor pale, but of an indefinite hue. At all events, that was the impression which it gave—possibly because, through insufficiency of exercise, or through want of fresh air, or through a lack of both, he was wrinkled beyond his years. In general, to judge from the extreme whiteness of his bare neck, his small, puffy hands, and his soft shoulders, one would conclude that he possessed an effeminate body. Even when excited, his actions were governed by an unvarying gentleness, added to a lassitude that was not devoid of a certain peculiar grace. On the other hand, should depression of spirits show itself in his face, His glance would grow dull, and his brow furrowed, as doubt, despondency, and apprehension fell to contending with one another. Yet this crisis of emotion seldom crystallized into the form of a definite idea—still less into that of a fixed resolve. Almost always such emotion evaporated in a sigh, and shaded off into a sort of apathetic lethargy.

Oblomov'un yüzü ne kırmızıydı ne solgun ne de donuktu, belirsiz bir renkti. Her halükarda bıraktığı izlenim buydu, belki de hareketsizlikten, belki temiz hava eksikliğinden, belki de her ikisinin yokluğundan, yaşından önce kırışmıştı. Genel olarak, çıplak boynunun aşırı beyazlığından, küçük, tombul ellerinden ve yumuşak omuzlarından, kadınsı bir vücuda sahip olduğu sonucuna varılırdı. Heyecanlandığında bile hareketleri, kendine özgü bir zarafetten yoksun olmayan bir bitkinlikle birlikte, değişmeyen bir yumuşaklıkla yönetilirdi. Öte yandan, yüzünde bir ruh çöküntüsü belirse, bakışları donuklaşır, alnı kırışır, kuşku, umutsuzluk ve endişe birbirleriyle çekişmeye başlardı. Ancak bu duygu krizi nadiren belirli bir fikir biçiminde kristalleşirdi, hele kesin bir karar biçiminde hiç. Neredeyse her zaman bu duygu bir iç çekişle buharlaşır ve bir tür apatik uyuşukluğa dönüşürdü.