Pollyanna: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

Miss Polly Harrington entered her kitchen a little hurriedly this June morning. Miss Polly did not usually make hurried movements; she specially prided herself on her repose of manner. But to-day she was hurrying—actually hurrying.

Miss Polly Harrington bu haziran sabahı mutfağına biraz aceleyle girdi. Miss Polly genellikle acele hareket etmezdi; özellikle tavırlarındaki sükûnetle gurur duyardı. Ama bugün acele ediyordu, gerçekten acele ediyordu.

Nancy, washing dishes at the sink, looked up in surprise. Nancy had been working in Miss Polly's kitchen only two months, but already she knew that her mistress did not usually hurry.

Lavaboda bulaşık yıkayan Nancy şaşkınlıkla başını kaldırdı. Nancy Miss Polly'nin mutfağında sadece iki aydır çalışıyordu, ama hanımının genellikle acele etmediğini çoktan öğrenmişti.

“Nancy!”

"Nancy!"

“Yes, ma'am.” Nancy answered cheerfully, but she still continued wiping the pitcher in her hand.

"Buyurun, hanımefendi." Nancy neşeyle yanıtladı, ama elindeki sürahiyi silmeye devam etti.

“Nancy,”—Miss Polly's voice was very stern now—“when I'm talking to you, I wish you to stop your work and listen to what I have to say.”

"Nancy," dedi Miss Polly, sesi artık çok sertti, "seninle konuşurken işini bırakıp söyleyeceklerimi dinlemeni istiyorum."

Nancy flushed miserably. She set the pitcher down at once, with the cloth still about it, thereby nearly tipping it over—which did not add to her composure.

Nancy perişan bir halde kızardı. Sürahiyi hemen, bezi hâlâ üzerindeyken yere bıraktı ve neredeyse devirmesine ramak kaldı, bu da soğukkanlılığını hiç artırmadı.

“Yes, ma'am; I will, ma'am,” she stammered, righting the pitcher, and turning hastily. “I was only keepin' on with my work 'cause you specially told me this mornin' ter hurry with my dishes, ye know.”

"Buyurun, hanımefendi, yapacağım, hanımefendi," diye kekeledi, sürahiyi doğrultup aceleyle dönerek. "Sadece işime devam ediyordum, çünkü bu sabah bana bulaşıkları acele etmemi özellikle söylemiştiniz, biliyorsunuz."

Her mistress frowned.

Hanımı kaşlarını çattı.

“That will do, Nancy. I did not ask for explanations. I asked for your attention.”

"Yeter, Nancy. Açıklama istemedim. Dikkatini istedim."

“Yes, ma'am.” Nancy stifled a sigh. She was wondering if ever in any way she could please this woman. Nancy had never “worked out” before; but a sick mother suddenly widowed and left with three younger children besides Nancy herself, had forced the girl into doing something toward their support, and she had been so pleased when she found a place in the kitchen of the great house on the hill—Nancy had come from “The Corners,” six miles away, and she knew Miss Polly Harrington only as the mistress of the old Harrington homestead, and one of the wealthiest residents of the town. That was two months before. She knew Miss Polly now as a stern, severe-faced woman who frowned if a knife clattered to the floor, or if a door banged—but who never thought to smile even when knives and doors were still.

"Buyurun, hanımefendi." Nancy bir iç çekişini bastırdı. Bu kadını bir şekilde memnun edebilir miyim diye düşünüyordu. Nancy daha önce hiç "dışarıda çalışmamıştı"; ama aniden dul kalan ve Nancy'nin kendisinden başka üç küçük çocuğuyla kalan hasta bir anne, kızı geçimlerine bir katkıda bulunmaya zorlamıştı ve tepedeki büyük evin mutfağında bir yer bulduğunda çok sevinmişti. Nancy altı mil uzaktaki "Köşe"den gelmişti ve Miss Polly Harrington'ı yalnızca eski Harrington çiftliğinin hanımı ve kasabanın en zengin sakinlerinden biri olarak tanıyordu. Bu iki ay önceydi. Şimdi Miss Polly'yi, yere bir bıçak düşse ya da bir kapı çarpsa kaşlarını çatan, ama bıçaklar ve kapılar sessizken bile gülümsemeyi hiç akıl etmeyen sert yüzlü, katı bir kadın olarak tanıyordu.

“When you've finished your morning work, Nancy,” Miss Polly was saying now, “you may clear the little room at the head of the stairs in the attic, and make up the cot bed. Sweep the room and clean it, of course, after you clear out the trunks and boxes.”

"Sabah işlerini bitirdiğinde, Nancy," diyordu şimdi Miss Polly, "tavan arasında merdiven başındaki küçük odayı boşaltıp portatif yatağı hazırlayabilirsin. Sandıkları ve kutuları çıkardıktan sonra elbette odayı süpürüp temizle."

“Yes, ma'am. And where shall I put the things, please, that I take out?”

"Buyurun, hanımefendi. Çıkardığım eşyaları nereye koyayım, lütfen?"

“In the front attic.” Miss Polly hesitated, then went on: “I suppose I may as well tell you now, Nancy. My niece, Miss Pollyanna Whittier, is coming to live with me. She is eleven years old, and will sleep in that room.”

"Ön tavan arasına." Miss Polly durakladı, sonra devam etti: "Sanırım şimdi söylesem iyi olur, Nancy. Yeğenim, Miss Pollyanna Whittier, benimle yaşamaya geliyor. On bir yaşında ve o odada uyuyacak."

“A little girl—coming here, Miss Harrington? Oh, won't that be nice!” cried Nancy, thinking of the sunshine her own little sisters made in the home at “The Corners.”

"Küçük bir kız, buraya mı geliyor, Miss Harrington? Ah, ne güzel olacak!" diye haykırdı Nancy, kendi küçük kız kardeşlerinin "Köşe"deki eve kattığı neşeyi düşünerek.

“Nice? Well, that isn't exactly the word I should use,” rejoined Miss Polly, stiffly. “However, I intend to make the best of it, of course. I am a good woman, I hope; and I know my duty.”

"Güzel mi? Şey, tam kullanacağım kelime bu olmazdı," diye sertçe karşılık verdi Miss Polly. "Yine de elbette bundan en iyi şekilde yararlanmaya niyetliyim. Umarım iyi bir kadınımdır ve görevimi bilirim."

Nancy colored hotly.

Nancy ateş gibi kızardı.

“Of course, ma'am; it was only that I thought a little girl here might—might brighten things up for you,” she faltered.

"Elbette, hanımefendi; sadece buradaki küçük bir kızın sizin için bir şeyleri, belki neşelendirebileceğini düşünmüştüm," diye kekeledi.

“Thank you,” rejoined the lady, dryly. “I can't say, however, that I see any immediate need for that.”

"Teşekkür ederim," diye kuru bir sesle karşılık verdi hanımefendi. "Ancak bunun için hemen bir ihtiyaç gördüğümü söyleyemem."

“But, of course, you—you'd want her, your sister's child,” ventured Nancy, vaguely feeling that somehow she must prepare a welcome for this lonely little stranger.

"Ama elbette siz, kız kardeşinizin çocuğunu istersiniz," diye cesaret etti Nancy, bu yalnız küçük yabancı için bir şekilde bir karşılama hazırlaması gerektiğini belli belirsiz hissederek.

Miss Polly lifted her chin haughtily.

Miss Polly çenesini kibirle kaldırdı.