Pinokyo'nun Maceraları: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

“A king!” my little readers will say immediately.

“Bir kral!” diyecek hemen küçük okurlarım.

No, children, you are mistaken. Once upon a time there was a piece of wood.

Hayır çocuklar, yanılıyorsunuz. Bir zamanlar bir parça odun vardı.

It was not an expensive piece of wood. Far from it. Just a common block of firewood, one of those thick, solid logs that are put on the fire in winter to make cold rooms cozy and warm.

Pahalı bir odun parçası değildi. Hiç değildi. Sadece sıradan bir yakacak odun kütüğü, kışın soğuk odaları sıcak ve rahat yapmak için ateşe atılan o kalın, sağlam kütüklerden biri.

I do not know how this really happened, yet the fact remains that one fine day this piece of wood found itself in the shop of an old carpenter. His real name was Mastro Antonio, but everyone called him Mastro Cherry, for the tip of his nose was so round and red and shiny that it looked like a ripe cherry.

Bunun gerçekte nasıl olduğunu bilmiyorum, ama gerçek şu ki, güzel bir gün bu odun parçası kendini yaşlı bir marangozun dükkânında buldu. Gerçek adı Mastro Antonio'ydu, ama herkes ona Mastro Kiraz derdi, çünkü burnunun ucu o kadar yuvarlak, kırmızı ve parlak bir haldeydi ki olgun bir kiraz gibi görünüyordu.

As soon as he saw that piece of wood, Mastro Cherry was filled with joy. Rubbing his hands together happily, he mumbled half to himself:

Mastro Kiraz o odun parçasını görür görmez sevinçle doldu. Ellerini mutlulukla birbirine sürterek yarı kendi kendine mırıldandı:

“This has come in the nick of time. I shall use it to make the leg of a table.”

“Tam zamanında geldi. Bunu bir masanın ayağını yapmak için kullanacağım.”

He grasped the hatchet quickly to peel off the bark and shape the wood. But as he was about to give it the first blow, he stood still with arm uplifted, for he had heard a wee, little voice say in a beseeching tone:

Kabuğunu soymak ve odunda şekil vermek için hemen baltayı kavradı. Ama ilk darbeyi indirmek üzereyken, kolunu havada tutarak olduğu yerde durdu, çünkü yalvaran bir tonda konuşan cılız, küçük bir ses duymuştu:

“Please be careful! Do not hit me so hard!”

“Lütfen dikkatli ol! Bana o kadar sert vurma!”

What a look of surprise shone on Mastro Cherry’s face! His funny face became still funnier.

Mastro Kiraz'ın yüzünde ne kadar da şaşkın bir ifade parladı! Komik yüzü daha da komik bir hal aldı.

He turned frightened eyes about the room to find out where that wee, little voice had come from and he saw no one! He looked under the bench—no one! He peeped inside the closet—no one! He searched among the shavings—no one! He opened the door to look up and down the street—and still no one!

Korkmuş gözlerle odaya bakındı, o cılız, küçük sesin nereden geldiğini anlamaya çalıştı ve kimseyi görmedi! Tezgâhın altına baktı, kimse yok! Dolabın içine göz attı, kimse yok! Talaşların arasında aradı, kimse yok! Kapıyı açıp sokağa baktı, hâlâ kimse yok!

“Oh, I see!” he then said, laughing and scratching his Wig. “It can easily be seen that I only thought I heard the tiny voice say the words! Well, well—to work once more.”

“Ah, anladım!” dedi sonra, gülerek ve peruğunu kaşıyarak. “Küçük sesin o sözleri söylediğini sadece hayal ettiğim açıkça görülüyor! Peki, peki, yeniden işe koyulalım.”

He struck a most solemn blow upon the piece of wood.

Odun parçasına çok ciddi bir darbe indirdi.

“Oh, oh! You hurt!” cried the same far-away little voice.

“Ah, ah! Canımı yaktın!” diye bağırdı aynı uzaktan gelen küçük ses.

Mastro Cherry grew dumb, his eyes popped out of his head, his mouth opened wide, and his tongue hung down on his chin.

Mastro Kiraz dilsiz kesildi, gözleri kafasından fırladı, ağzı kocaman açıldı ve dili çenesine sarktı.

As soon as he regained the use of his senses, he said, trembling and stuttering from fright:

Kendine gelir gelmez, korkudan titreyerek ve kekleyerek şöyle dedi:

“Where did that voice come from, when there is no one around? Might it be that this piece of wood has learned to weep and cry like a child? I can hardly believe it. Here it is—a piece of common firewood, good only to burn in the stove, the same as any other. Yet—might someone be hidden in it? If so, the worse for him. I’ll fix him!”

“Etrafta kimse yokken o ses nereden geldi? Yoksa bu odun parçası bir çocuk gibi ağlamayı ve haykırmayı mı öğrendi? Buna pek inanamıyorum. İşte burada, sadece sobada yakmaya yarayan, herhangi biri gibi sıradan bir yakacak odun. Ama, yoksa içinde biri mi saklı? Öyleyse, yazık ona. Onun icabına bakarım!”

With these words, he grabbed the log with both hands and started to knock it about unmercifully. He threw it to the floor, against the walls of the room, and even up to the ceiling.

Bu sözlerle kütüğü iki eliyle kavradı ve acımasızca sallamaya başladı. Yere, odanın duvarlarına, hatta tavana kadar fırlattı.

He listened for the tiny voice to moan and cry. He waited two minutes—nothing; five minutes—nothing; ten minutes—nothing.

Küçük sesin inlemesini ve ağlamasını dinledi. İki dakika bekledi, hiçbir şey yok; beş dakika, hiçbir şey yok; on dakika, hiçbir şey yok.

“Oh, I see,” he said, trying bravely to laugh and ruffling up his wig with his hand. “It can easily be seen I only imagined I heard the tiny voice! Well, well—to work once more!”

“Ah, anladım,” dedi, cesurca gülmeye çalışarak ve eliyle peruğunu düzelterek. “Küçük sesi sadece hayal ettiğim açıkça görülüyor! Peki, peki, yeniden işe koyulalım!”

The poor fellow was scared half to death, so he tried to sing a gay song in order to gain courage.

Zavallı adam ödü kopmuş haldeydi, bu yüzden cesaretini toplamak için neşeli bir şarkı söylemeye çalıştı.

He set aside the hatchet and picked up the plane to make the wood smooth and even, but as he drew it to and fro, he heard the same tiny voice. This time it giggled as it spoke:

Baltayı bir kenara koydu ve odunda düzgün ve pürüzsüz hale getirmek için rendeyi aldı, ama ileri geri çekerken aynı küçük sesi duydu. Bu kez konuşurken kıkırdıyordu:

“Stop it! Oh, stop it! Ha, ha, ha! You tickle my stomach.”

“Kes şunu! Ah, kes şunu! Ha, ha, ha! Karnımı gıdıklıyorsun.”

This time poor Mastro Cherry fell as if shot. When he opened his eyes, he found himself sitting on the floor.

Bu kez zavallı Mastro Kiraz vurulmuş gibi yere yığıldı. Gözlerini açtığında kendini yerde oturur halde buldu.