Baskerville'lerin Köpeği sözleri: İngilizce aslı ve Türkçe çevirisi
The Hound of the Baskervilles
Arthur Conan Doyle imzalı «Baskerville'lerin Köpeği» kitabından 15 söz, İngilizce asıllarıyla ve her birinin altında Türkçe çevirisiyle. Her söz kitaptan olduğu gibi alındı. Kitabın tamamını çeviri, sesli okuma ve sözlükle ücretsiz okuyabilirsiniz.
“The world is full of obvious things which nobody by any chance ever observes. Where do you think that I have been?”
Dünya, kimsenin tesadüfen bile gözlemlemediği apaçık şeylerle doludur. Sence ben neredeydim?
«Chapter 3. The Problem» bölümünden
“Say, rather, into the region where we balance probabilities and choose the most likely. It is the scientific use of the imagination, but we have always some material basis on which to start our speculation. Now, you would call it a guess, no doubt, but I am almost certain that this address has been written in a hotel.”
Daha doğrusu, olasılıkları tarttığımız ve en muhtemel olanı seçtiğimiz bölgeye diyelim. Bu, hayal gücünün bilimsel kullanımıdır, ama tahminlerimize başlarken her zaman dayanacağımız maddi bir temelimiz olur. Şimdi, buna hiç kuşkusuz bir tahmin diyeceksin, ama bu adresin bir otelde yazıldığından neredeyse eminim.
«Chapter 4. Sir Henry Baskerville» bölümünden
“The hound!” cried Holmes. “Come, Watson, come! Great heavens, if we are too late!”
Tazı! diye haykırdı Holmes. Gel, Watson, gel! Aman Tanrım, çok mu geç kaldık!
«Chapter 12. Death on the Moor» bölümünden
“I am more to blame than you, Watson. In order to have my case well rounded and complete, I have thrown away the life of my client. It is the greatest blow which has befallen me in my career. But how could I know—how could I know—that he would risk his life alone upon the moor in the face of all my warnings?”
Suç sende değil, bende Watson. Davamı iyice yuvarlak ve eksiksiz hale getirmek için müvekkilimin hayatını harcadım. Kariyerimde başıma gelen en büyük darbe bu. Ama nasıl bilebilirdim, nasıl bilebilirdim, bütün uyarılarıma rağmen bataklıkta tek başına hayatını tehlikeye atacağını?
«Chapter 12. Death on the Moor» bölümünden
“Watson,” said the baronet, “it was the cry of a hound.”
Watson, dedi baronet, bu bir tazının çığlığıydı.
«Chapter 9. The Light upon the Moor [Second Report of Dr. Watson]» bölümünden
“One cannot always have the success for which one hopes. An investigator needs facts and not legends or rumours. It has not been a satisfactory case.”
İnsan her zaman umduğu başarıyı elde edemez. Bir araştırmacının efsanelere ya da söylentilere değil, olgulara ihtiyacı vardır. Tatmin edici bir dava olmadı bu.
«Chapter 12. Death on the Moor» bölümünden
“About sending you. It’s an ugly business, Watson, an ugly dangerous business, and the more I see of it the less I like it. Yes, my dear fellow, you may laugh, but I give you my word that I shall be very glad to have you back safe and sound in Baker Street once more.”
Seni göndermek meselesine gelince. Bu çirkin bir iş Watson, çirkin ve tehlikeli bir iş, gördükçe daha da az hoşuma gidiyor. Evet, sevgili dostum, gülebilirsin, ama sana söz veriyorum, seni bir kez daha Baker Sokağı'nda sağ salim görmek beni çok memnun edecek.
«Chapter 5. Three Broken Threads» bölümünden
“Indeed. That is very interesting. Well, good-bye,” he added as the train began to glide down the platform. “Bear in mind, Sir Henry, one of the phrases in that queer old legend which Dr. Mortimer has read to us, and avoid the moor in those hours of darkness when the powers of evil are exalted.”
Öyle mi. Bu çok ilginç. Peki, hoşça kal, diye ekledi tren perondan süzülmeye başlarken. Aklında tut, Sir Henry, Dr. Mortimer'ın bize okuduğu o tuhaf eski efsanedeki sözlerden birini ve kötülük güçlerinin yüceltildiği o karanlık saatlerde bataklıktan uzak dur.
«Chapter 6. Baskerville Hall» bölümünden
“A touch, Watson—an undeniable touch!” said he. “I feel a foil as quick and supple as my own. He got home upon me very prettily that time. So his name was Sherlock Holmes, was it?”
Bir dokunuş, Watson, inkâr edilemez bir dokunuş! dedi. Kendiminki kadar çabuk ve esnek bir kılıç hissediyorum. O sefer bana çok zarif bir şekilde üstünlük sağladı. Demek adı Sherlock Holmes'tu, öyle mi?
«Chapter 5. Three Broken Threads» bölümünden
“The original hound was material enough to tug a man’s throat out, and yet he was diabolical as well.”
Asıl tazı, bir adamın boğazını koparacak kadar maddiydi, ama aynı zamanda şeytaniydi de.
«Chapter 3. The Problem» bölümünden
“Yes, the setting is a worthy one. If the devil did desire to have a hand in the affairs of men—”
Evet, sahne buna değer. Eğer şeytan insanların işlerine karışmak istediyse...
«Chapter 3. The Problem» bölümünden
“I cannot explain.” She spoke in a low, eager voice, with a curious lisp in her utterance. “But for God’s sake do what I ask you. Go back and never set foot upon the moor again.”
Açıklayamam. Alçak, istekli bir sesle konuştu, söyleyişinde tuhaf bir pelteklik vardı. Ama Tanrı aşkına, istediğimi yap. Geri dön ve bir daha bataklığa adımını bile atma.
«Chapter 7. The Stapletons of Merripit House» bölümünden
“My unhappy brother is starving on the moor. We cannot let him perish at our very gates. The light is a signal to him that food is ready for him, and his light out yonder is to show the spot to which to bring it.”
Zavallı kardeşim bataklıkta açlıktan ölüyor. Onun tam kapımızın önünde yok olmasına izin veremeyiz. Işık, yemeğinin hazır olduğunu ona bildiren bir işaret, şuradaki ışığı da yemeğin getirileceği yeri göstermek için.
«Chapter 9. The Light upon the Moor [Second Report of Dr. Watson]» bölümünden
“Then the clothes have been the poor devil’s death,” said he. “It is clear enough that the hound has been laid on from some article of Sir Henry’s—the boot which was abstracted in the hotel, in all probability—and so ran this man down. There is one very singular thing, however: How came Selden, in the darkness, to know that the hound was on his trail?”
Öyleyse giysiler zavallı adamın ölümüne neden olmuş, dedi. Tazının Sir Henry'nin bir eşyasından, büyük olasılıkla otelde çalınan çizmeden salıverildiği ve bu adamı böylece izlediği yeterince açık. Ancak çok tuhaf bir şey var: Selden karanlıkta tazının izini sürdüğünü nasıl anladı?
«Chapter 12. Death on the Moor» bölümünden
“He may find his way in, but never out,” she cried. “How can he see the guiding wands tonight? We planted them together, he and I, to mark the pathway through the mire. Oh, if I could only have plucked them out today. Then indeed you would have had him at your mercy!”
İçeriye yolunu bulabilir, ama asla dışarı çıkamaz, diye haykırdı. Bu gece yol gösteren çubukları nasıl görebilir? Bataklıktaki patikayı işaretlemek için onları birlikte diktik, o ve ben. Ah, keşke bugün onları söküp atabilseydim. O zaman gerçekten onu senin insafına bırakmış olurdun!
«Chapter 14. The Hound of the Baskervilles» bölümünden
Kitabı ücretsiz okuHer cümlenin çevirisi, doğal ses, tek dokunuşla sözlük