Orman Kitabı: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

It was seven o’clock of a very warm evening in the Seeonee hills when Father Wolf woke up from his day’s rest, scratched himself, yawned, and spread out his paws one after the other to get rid of the sleepy feeling in their tips. Mother Wolf lay with her big gray nose dropped across her four tumbling, squealing cubs, and the moon shone into the mouth of the cave where they all lived. “Augrh!” said Father Wolf. “It is time to hunt again.” He was going to spring down hill when a little shadow with a bushy tail crossed the threshold and whined: “Good luck go with you, O Chief of the Wolves. And good luck and strong white teeth go with noble children that they may never forget the hungry in this world.”

Seeonee tepelerinde çok sıcak bir akşamın saat yedisiydi. Baba Kurt gün boyu süren uykusundan uyandı, kaşındı, esnedi ve patilerinin ucundaki uyku hissinden kurtulmak için patilerini birer birer uzattı. Anne Kurt, kocaman gri burnunu dört yavrusunun üzerine sarkıtmış yatıyordu; yavrular yuvarlanıp ciyaklıyorlardı. Ay, hep birlikte yaşadıkları mağaranın ağzına vuruyordu. “Augrh!” dedi Baba Kurt. “Yine avlanma vakti geldi.” Tepeden aşağı atlayacağı sırada, eşikten gür kuyruklu küçük bir gölge geçti ve sızlandı: “Uğur seninle olsun, ey Kurtların Başı. Soylu çocukların da uğuru ve güçlü beyaz dişleri yanlarında olsun ki bu dünyadaki açları hiç unutmasınlar.”

“Good luck go with you, O chief of the wolves.”

“Uğur seninle olsun, ey kurtların başı.”

It was the jackal—Tabaqui, the Dish-licker—and the wolves of India despise Tabaqui because he runs about making mischief, and telling tales, and eating rags and pieces of leather from the village rubbish-heaps. But they are afraid of him too, because Tabaqui, more than anyone else in the jungle, is apt to go mad, and then he forgets that he was ever afraid of anyone, and runs through the forest biting everything in his way. Even the tiger runs and hides when little Tabaqui goes mad, for madness is the most disgraceful thing that can overtake a wild creature. We call it hydrophobia, but they call it dewanee—the madness—and run.

Gelen çakaldı: Tabaqui, Leş Yalayan. Hindistan kurtları Tabaqui’yi küçümser, çünkü ortalıkta dolaşıp kötülük eder, dedikodu taşır, köy çöplüklerinden paçavra ve deri parçaları yer. Ama ondan korkarlar da, çünkü ormandaki herkesten çok Tabaqui’nin çıldırması işten bile değildir. Çıldırdı mı kimseden korktuğunu unutur ve ormanda koşup önüne çıkan her şeyi ısırır. Küçük Tabaqui çıldırdığında kaplan bile kaçıp saklanır, çünkü çılgınlık bir yaban yaratığının başına gelebilecek en utanç verici şeydir. Biz buna kuduzluk deriz, onlarsa dewanee derler, yani çılgınlık, ve kaçarlar.

“Enter, then, and look,” said Father Wolf stiffly, “but there is no food here.”

“Öyleyse gir de bak,” dedi Baba Kurt soğuk bir tavırla, “ama burada yiyecek yok.”

“For a wolf, no,” said Tabaqui, “but for so mean a person as myself a dry bone is a good feast. Who are we, the Gidur-log [the jackal people], to pick and choose?” He scuttled to the back of the cave, where he found the bone of a buck with some meat on it, and sat cracking the end merrily.

“Bir kurt için yok,” dedi Tabaqui, “ama benim gibi değersiz biri için kuru bir kemik bile güzel bir ziyafettir. Biz Gidur-log, yani çakal halkı, seçip beğenmeye ne hakla kalkarız?” Mağaranın arka tarafına seğirtti, üzerinde biraz et kalmış bir geyik kemiği buldu ve keyifle ucunu çatırdatarak oturdu.

“All thanks for this good meal,” he said, licking his lips. “How beautiful are the noble children! How large are their eyes! And so young too! Indeed, indeed, I might have remembered that the children of kings are men from the beginning.”

“Bu güzel yemek için teşekkürler,” dedi dudaklarını yalayarak. “Soylu çocuklar ne kadar güzel! Gözleri ne kadar büyük! Hem de ne kadar küçükler! Gerçekten, gerçekten, kralların çocukları doğuştan erkek olur, bunu hatırlamalıydım.”

Now, Tabaqui knew as well as anyone else that there is nothing so unlucky as to compliment children to their faces. It pleased him to see Mother and Father Wolf look uncomfortable.

Tabaqui de herkes kadar iyi bilirdi ki çocukları yüzlerine karşı övmek kadar uğursuz bir şey yoktur. Anne ile Baba Kurt’un huzursuzlanmasını görmek ona zevk veriyordu.

Tabaqui sat still, rejoicing in the mischief that he had made, and then he said spitefully:

Tabaqui kıpırdamadan oturdu, yaptığı kötülükle keyifleniyordu, sonra kindar bir sesle konuştu:

“Shere Khan, the Big One, has shifted his hunting grounds. He will hunt among these hills for the next moon, so he has told me.”

“Büyük olan Shere Khan avlaklarını değiştirdi. Önümüzdeki ay bu tepelerde avlanacak, bana öyle söyledi.”

Shere Khan was the tiger who lived near the Waingunga River, twenty miles away.

Shere Khan, yirmi mil ötede, Waingunga Irmağı’nın yakınında yaşayan kaplandı.

“He has no right!” Father Wolf began angrily—“By the Law of the Jungle he has no right to change his quarters without due warning. He will frighten every head of game within ten miles, and I—I have to kill for two, these days.”

“Buna hakkı yok!” diye öfkeyle başladı Baba Kurt. “Orman Yasası’na göre, gerektiği gibi haber vermeden yerini değiştirmeye hakkı yok. On mil çevredeki bütün av hayvanlarını korkutacak, ben de, ben de bu günlerde iki kişilik avlanmak zorundayım.”

“His mother did not call him Lungri [the Lame One] for nothing,” said Mother Wolf quietly. “He has been lame in one foot from his birth. That is why he has only killed cattle. Now the villagers of the Waingunga are angry with him, and he has come here to make our villagers angry. They will scour the jungle for him when he is far away, and we and our children must run when the grass is set alight. Indeed, we are very grateful to Shere Khan!”

“Annesi ona boşuna Lungri, yani Topal dememiş,” dedi Anne Kurt sakin bir sesle. “Doğuştan bir ayağı topaldı. Bu yüzden yalnızca sığır öldürdü. Şimdi Waingunga köylüleri ona kızdı, o da buraya gelip bizim köylülerimizi kızdırmak istiyor. O çok uzaktayken köylüler ormanı didik didik arayacak, otlar tutuşturulduğunda biz ve çocuklarımız kaçmak zorunda kalacağız. Gerçekten de Shere Khan’a çok minnettarız!”

“Shall I tell him of your gratitude?” said Tabaqui.

“Minnettarlığınızı ona söyleyeyim mi?” dedi Tabaqui.

“Out!” snapped Father Wolf. “Out and hunt with thy master. Thou hast done harm enough for one night.”

“Defol!” diye tersledi Baba Kurt. “Defol da efendinle birlikte avlan. Bir gecede yeterince kötülük ettin.”

“I go,” said Tabaqui quietly. “Ye can hear Shere Khan below in the thickets. I might have saved myself the message.”

“Gidiyorum,” dedi Tabaqui sessizce. “Shere Khan’ı aşağıda, çalılıkların içinde duyabilirsiniz. Haberi getirmekle boşuna yorulmuşum.”