Plymouth Ekspresi Olayı: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

“The little gray cells,” so often referred to by the great detective Hercule Poirot, certainly get in their fine-work in this intriguing mystery story by an exceptionally talented writer.

Büyük dedektif Hercule Poirot'nun sık sık sözünü ettiği o küçük gri hücreler, bu ilgi çekici gizem öyküsünde, son derece yetenekli bir yazarın kaleminden çıkma bu eserde, elbette ki en ince işlerini görürler.

Alec Simpson, R. N., stepped from the platform at Newton Abbot into a first-class compartment of the Plymouth Express. A porter followed him with a heavy suitcase. He was about to swing it up to the rack, but the young sailor stopped him.

Kraliyet Donanması'ndan Alec Simpson, Newton Abbot peronundan Plymouth Ekspresi'nin birinci mevki kompartımanına adım attı. Bir hamal ağır bir bavulla peşinden geldi. Bavulu rafa kaldırmak üzereydi ki genç denizci onu durdurdu.

“No—leave it on the seat. I’ll put it up later. Here you are.”

Hayır, bırak şurada kalsın. Sonra kaldırırım. Buyur bakalım.

“Thank you, sir.” The porter, generously tipped, withdrew.

Sağ olun efendim. Cömertçe bahşiş verilen hamal geri çekildi.

Doors banged; a stentorian voice shouted: “Plymouth only. Change for Torquay. Plymouth next stop.” Then a whistle blew, and the train drew slowly out of the station.

Kapılar çarpıldı; gür bir ses haykırdı: Yalnızca Plymouth. Torquay için değiştirin. Bir sonraki durak Plymouth. Sonra bir düdük çaldı ve tren istasyondan yavaşça süzüldü.

Lieutenant Simpson had the carriage to himself. The December air was chilly, and he pulled up the window. Then he sniffed vaguely, and frowned. What a smell there was! Reminded him of that time in hospital, and the operation on his leg. Yes, chloroform; that was it!

Teğmen Simpson'ın kompartımanı tek başınaydı. Aralık havası soğuktu ve pencereyi kapattı. Sonra belli belirsiz kokladı ve kaşlarını çattı. Ne kadar da ağır bir koku vardı! Ona hastanedeki o zamanı ve bacağındaki ameliyatı hatırlattı. Evet, kloroform; işte buydu!

He let the window down again, changing his seat to one with its back to the engine. He pulled a pipe out of his pocket and lit it. For a little time he sat inactive, looking out into the night and smoking.

Pencereyi yeniden açtı ve sırtı lokomotife dönük bir koltuğa geçti. Cebinden bir pipo çıkarıp yaktı. Bir süre hareketsiz oturdu, geceye bakarak sigarasını içti.

At last he roused himself, and opening the suitcase, took out some papers and magazines, then closed the suitcase again and endeavored to shove it under the opposite seat—without success. Some hidden obstacle resisted it. He shoved harder with rising impatience, but it still stuck out halfway into the carriage.

Sonunda kendine geldi ve bavulu açıp içinden bazı kâğıtlar ve dergiler çıkardı, sonra bavulu yeniden kapattı ve karşıdaki koltuğun altına itmeye çalıştı, ama başaramadı. Gizli bir engel buna direniyordu. Artan bir sabırsızlıkla daha da sert itti, ama bavul hâlâ yarıya kadar kompartımanın içine taşıyordu.

“Why the devil wont it go in?” he muttered, and hauling it out completely, he stooped down and peered under the seat....

Bu da neden girmiyor ki? diye mırıldandı ve bavulu tamamen dışarı çekip eğilerek koltuğun altına baktı....

A moment later a cry rang out into the night, and the great train came to an unwilling halt in obedience to the imperative jerking of the communication-cord.

Bir an sonra geceye bir çığlık yankılandı ve büyük tren, iletişim kordonunun buyurgan çekişine boyun eğerek isteksizce durdu.

“Mon ami,” said Poirot. “You have, I know, been deeply interested in this mystery of the Plymouth Express. Read this.”

Mon ami, dedi Poirot. Biliyorum, bu Plymouth Ekspresi gizemi seni derinden ilgilendirdi. Şunu oku.

I picked up the note he flicked across the table to me. It was brief and to the point.

Masanın üzerinden bana doğru fırlattığı notu aldım. Kısa ve öz bir nottu.

Dear Sir: I shall be obliged if you will call upon me at your earliest convenience. Yours faithfully, Ebenezer Halliday.

Sayın Beyefendi: Müsait olduğunuz en kısa zamanda beni ziyaret etmenizden memnun olurum. Saygılarımla, Ebenezer Halliday.

The connection was not clear to my mind, and I looked inquiringly at Poirot. For answer he took up the newspaper and read aloud:

Bu bağlantı kafamda netleşmemişti ve sorgulayıcı bir bakışla Poirot'ya baktım. Yanıt olarak gazeteyi alıp yüksek sesle okudu:

“‘A sensational discovery was made last night. A young naval officer returning to Plymouth found under the seat of his compartment, the body of a woman, stabbed through the heart. The officer at once pulled the communication-cord, and the train was brought to a standstill. The woman who was about thirty years of age, and richly dressed, has not yet been identified.’

Dün gece sansasyonel bir keşif yapıldı. Plymouth'a dönen genç bir deniz subayı, kompartımanının koltuğunun altında kalbinden bıçaklanmış bir kadın cesedi buldu. Subay hemen iletişim kordonunu çekti ve tren durduruldu. Yaklaşık otuz yaşlarında olan ve zengin giysiler içindeki kadın henüz kimliklendirilemedi.

“And later we have this: ‘The woman found dead in the Plymouth Express has been identified as the Honorable Mrs. Rupert Carrington.’ You see now, my friend? Or if you do not, I will add this. Mrs. Rupert Carrington was, before her marriage, Flossie Halliday, daughter of old man Halliday, the steel king of America.”

Ve sonra şunu okuyoruz: Plymouth Ekspresi'nde ölü bulunan kadının, Muhterem Bayan Rupert Carrington olduğu tespit edildi. Şimdi anlıyor musun, dostum? Yoksa anlamadıysan şunu ekleyeyim. Bayan Rupert Carrington, evlenmeden önce, Amerika'nın çelik kralı yaşlı Halliday'in kızı Flossie Halliday'di.

“And he has sent for you? Splendid!”

Ve seni çağırtmış? Muhteşem!

“I did him a little service in the past—an affair of bearer bonds. And once, when I was in Paris for a royal visit, I had Mademoiselle Flossie pointed out to me. La jolie petite pensionnaire! She had the jolie dot too! It caused trouble. She nearly made a bad affair.”

Ona geçmişte küçük bir hizmetim dokunmuştu, hamiline yazılı tahvillerle ilgili bir mesele. Bir keresinde, kraliyet ziyareti için Paris'te bulunduğumda, Matmazel Flossie bana gösterilmişti. La jolie petite pensionnaire! Onda jolie dot da vardı! Bu sorun yarattı. Neredeyse kötü bir iş yapıyordu.

“How was that?”

Nasıl yani?

“A certain Count de la Rochefour. Un bien mauvais sujet! A bad hat, as you would say. An adventurer pure and simple, who knew how to appeal to a romantic young girl. Luckily her father got wind of it in time. He took her back to America in haste. I heard of her marriage some years later, but I know nothing of her husband.”

Bir Kont de la Rochefour vardı. Un bien mauvais sujet! Senin deyiminle, serserinin teki. Saf ve basit bir maceracı, romantik genç bir kıza nasıl hitap edeceğini bilen biri. Neyse ki babası zamanında kulağına geldi. Onu aceleyle Amerika'ya geri götürdü. Yıllar sonra evlendiğini duydum, ama kocası hakkında hiçbir şey bilmiyorum.