Demiryolu Çocukları: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

They were not railway children to begin with. I don't suppose they had ever thought about railways except as a means of getting to Maskelyne and Cook's, the Pantomime, Zoological Gardens, and Madame Tussaud's. They were just ordinary suburban children, and they lived with their Father and Mother in an ordinary red-brick-fronted villa, with coloured glass in the front door, a tiled passage that was called a hall, a bath-room with hot and cold water, electric bells, French windows, and a good deal of white paint, and 'every modern convenience', as the house-agents say.

Başlangıçta demiryolu çocukları değillerdi. Demiryollarını da Maskelyne ve Cook'un, Pantomim'in, Hayvanat Bahçesi'nin ve Madam Tussaud'nun yerine gitmenin bir aracı olarak düşünmüşlerdi ancak. Sıradan banliyö çocuklarıydılar ve Babalarıyla Anneleriyle birlikte sıradan, ön cephesi kırmızı tuğlalı bir villada yaşıyorlardı: ön kapıda renkli cam, hol denen döşemeli bir koridor, sıcak ve soğuk suyu olan bir banyo, elektrikli ziller, Fransız pencereler, bolca beyaz boya ve emlakçıların deyimiyle 'her türlü modern konfor'.

There were three of them. Roberta was the eldest. Of course, Mothers never have favourites, but if their Mother HAD had a favourite, it might have been Roberta. Next came Peter, who wished to be an Engineer when he grew up; and the youngest was Phyllis, who meant extremely well.

Üç kardeştiler. En büyükleri Roberta'ydı. Elbette annelerin hiçbir zaman gözdesi olmaz, ama annelerinin bir gözdesi OLSAYDI, bu Roberta olabilirdi. Sonra büyüyünce mühendis olmak isteyen Peter geliyordu; en küçükleri ise son derece iyi niyetli olan Phyllis'ti.

Mother did not spend all her time in paying dull calls to dull ladies, and sitting dully at home waiting for dull ladies to pay calls to her. She was almost always there, ready to play with the children, and read to them, and help them to do their home-lessons. Besides this she used to write stories for them while they were at school, and read them aloud after tea, and she always made up funny pieces of poetry for their birthdays and for other great occasions, such as the christening of the new kittens, or the refurnishing of the doll's house, or the time when they were getting over the mumps.

Anneleri bütün zamanını sıkıcı hanımlara sıkıcı ziyaretlerde bulunarak ve evde oturup sıkıcı hanımların kendisine ziyarete gelmesini sıkıcı bir şekilde bekleyerek geçirmezdi. Neredeyse her zaman oradaydı, çocuklarla oynamaya, onlara kitap okumaya ve ev ödevlerinde yardım etmeye hazırdı. Bunun dışında, onlar okuldayken onlara hikâyeler yazar, çaydan sonra yüksek sesle okurdu ve doğum günleriyle diğer büyük olaylar için, örneğin yeni kedi yavrularının vaftizi, oyuncak bebek evinin yeniden döşenmesi ya da kabakulak hastalığını atlatmaları gibi, her zaman komik şiir parçaları uydururdu.

These three lucky children always had everything they needed: pretty clothes, good fires, a lovely nursery with heaps of toys, and a Mother Goose wall-paper. They had a kind and merry nursemaid, and a dog who was called James, and who was their very own. They also had a Father who was just perfect—never cross, never unjust, and always ready for a game—at least, if at any time he was NOT ready, he always had an excellent reason for it, and explained the reason to the children so interestingly and funnily that they felt sure he couldn't help himself.

Bu üç şanslı çocuğun her zaman ihtiyaç duydukları her şeyi vardı: güzel giysiler, güzel yanan şömineler, bir sürü oyuncakla dolu sevimli bir çocuk odası ve Anne Kaz desenli bir duvar kâğıdı. İyi kalpli ve neşeli bir dadıları ve James adında, tamamen kendilerine ait bir köpekleri vardı. Ayrıca kusursuz bir Babaları vardı: hiç sinirlenmeyen, hiç haksızlık etmeyen ve her zaman oyuna hazır olan. En azından, herhangi bir zaman hazır OLMADIYSA, bunun için her zaman mükemmel bir nedeni olurdu ve nedeni çocuklara o kadar ilginç ve komik bir şekilde açıklardı ki, çocuklar elinde olmadığına emin olurlardı.

You will think that they ought to have been very happy. And so they were, but they did not know HOW happy till the pretty life in the Red Villa was over and done with, and they had to live a very different life indeed.

Onların çok mutlu olmaları gerektiğini düşüneceksiniz. Öyleydiler de, ama Kırmızı Villa'daki bu güzel hayat sona erip de gerçekten çok farklı bir hayat yaşamak zorunda kalana kadar NE kadar mutlu olduklarını bilmiyorlardı.

The dreadful change came quite suddenly.

Korkunç değişim ansızın geldi.

Peter had a birthday—his tenth. Among his other presents was a model engine more perfect than you could ever have dreamed of. The other presents were full of charm, but the Engine was fuller of charm than any of the others were.

Peter'ın doğum günüydü, onuncu doğum günü. Diğer hediyeleri arasında, hayal bile edemeyeceğiniz kadar kusursuz bir maket lokomotif vardı. Diğer hediyeler de çok çekiciydi, ama Lokomotif hepsinden daha çekiciydi.

Its charm lasted in its full perfection for exactly three days. Then, owing either to Peter's inexperience or Phyllis's good intentions, which had been rather pressing, or to some other cause, the Engine suddenly went off with a bang. James was so frightened that he went out and did not come back all day. All the Noah's Ark people who were in the tender were broken to bits, but nothing else was hurt except the poor little engine and the feelings of Peter. The others said he cried over it—but of course boys of ten do not cry, however terrible the tragedies may be which darken their lot. He said that his eyes were red because he had a cold. This turned out to be true, though Peter did not know it was when he said it, the next day he had to go to bed and stay there. Mother began to be afraid that he might be sickening for measles, when suddenly he sat up in bed and said:

Çekiciliği tam mükemmelliğiyle tam olarak üç gün sürdü. Sonra, ya Peter'ın deneyimsizliği ya da Phyllis'in oldukça ısrarcı olan iyi niyeti yüzünden ya da başka bir nedenden ötürü, Lokomotif aniden bir patlamayla bozuldu. James o kadar korktu ki dışarı çıktı ve bütün gün geri dönmedi. Kömür vagonundaki bütün Nuh'un Gemisi insanları paramparça oldu, ama zavallı küçük lokomotif ve Peter'ın duygularından başka hiçbir şey zarar görmedi. Diğerleri onun lokomotif için ağladığını söylediler, ama elbette on yaşındaki oğlanlar, kaderlerini karartan trajediler ne kadar korkunç olursa olsun, ağlamazlar. Gözlerinin kızarmasının nedeninin üşütmüş olması olduğunu söyledi. Bu doğru çıktı, gerçi Peter bunu söylediğinde doğru olduğunu bilmiyordu, ertesi gün yatağa girmek ve orada kalmak zorunda kaldı. Annesi kızamık olabileceğinden korkmaya başlamıştı ki, aniden yatakta doğrulup şöyle dedi: