Gizli Bahçe: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

When Mary Lennox was sent to Misselthwaite Manor to live with her uncle everybody said she was the most disagreeable-looking child ever seen. It was true, too. She had a little thin face and a little thin body, thin light hair and a sour expression. Her hair was yellow, and her face was yellow because she had been born in India and had always been ill in one way or another. Her father had held a position under the English Government and had always been busy and ill himself, and her mother had been a great beauty who cared only to go to parties and amuse herself with gay people. She had not wanted a little girl at all, and when Mary was born she handed her over to the care of an Ayah, who was made to understand that if she wished to please the Mem Sahib she must keep the child out of sight as much as possible. So when she was a sickly, fretful, ugly little baby she was kept out of the way, and when she became a sickly, fretful, toddling thing she was kept out of the way also. She never remembered seeing familiarly anything but the dark faces of her Ayah and the other native servants, and as they always obeyed her and gave her her own way in everything, because the Mem Sahib would be angry if she was disturbed by her crying, by the time she was six years old she was as tyrannical and selfish a little pig as ever lived. The young English governess who came to teach her to read and write disliked her so much that she gave up her place in three months, and when other governesses came to try to fill it they always went away in a shorter time than the first one. So if Mary had not chosen to really want to know how to read books she would never have learned her letters at all.

Mary Lennox, Misselthwaite Malikânesi'nde amcasıyla yaşamaya gönderildiğinde, herkes onun görülmüş en sevimsiz çocuk olduğunu söyledi. Bu doğruydu da. Küçük, ince bir yüzü, küçük, ince bir bedeni, ince, açık renk saçları ve ekşi bir ifadesi vardı. Saçları sarıydı ve yüzü de sarıydı, çünkü Hindistan'da doğmuştu ve ömrü boyunca bir türlü hasta olmuştu. Babası İngiliz Hükümeti'nde bir görevdeydi ve her zaman meşguldü, kendisi de hastaydı. Annesi ise büyük bir güzeldi ve yalnızca partilere gitmeyi, neşeli insanlarla eğlenmeyi severdi. Küçük bir kız istememişti hiç ve Mary doğduğunda onu bir Ayah'ın bakımına bırakmıştı. Ayah'a, Mem Sahib'i memnun etmek istiyorsa çocuğu olabildiğince gözden uzak tutması gerektiği anlatılmıştı. Böylece o hastalıklı, huysuz, çirkin küçük bebekken de gözden uzak tutuldu, yürümeye başlayan hastalıklı, huysuz bir çocuk olduğunda da gözden uzak tutuldu. Ayah'ının ve diğer yerli hizmetlilerin koyu renkli yüzlerinden başka hiçbir şeyi yakından tanıdığını hatırlamıyordu ve onlar her zaman sözünü dinledikleri ve her konuda onun istediği gibi davrandıkları için, çünkü Mem Sahib ağlamasıyla rahatsız edilirse kızardı, altı yaşına geldiğinde yaşamış en zorba ve bencil küçük domuz olmuştu. Ona okuma yazma öğretmeye gelen genç İngiliz mürebbiye ondan o kadar nefret etti ki üç ay içinde işini bıraktı ve yerini doldurmaya gelen diğer mürebbiyeler her zaman ilkinden daha kısa sürede gidiyorlardı. Yani Mary kitap okumayı gerçekten öğrenmek istememiş olsaydı, harfleri hiç öğrenemeyecekti.

One frightfully hot morning, when she was about nine years old, she awakened feeling very cross, and she became crosser still when she saw that the servant who stood by her bedside was not her Ayah.

Yaklaşık dokuz yaşındayken, korkunç sıcak bir sabah, çok öfkeli bir halde uyandı ve yatağının başucunda duran hizmetlinin Ayah'ı olmadığını görünce daha da öfkelendi.

“Why did you come?” she said to the strange woman. “I will not let you stay. Send my Ayah to me.”

“Neden geldin?” dedi yabancı kadına. “Kalmana izin vermeyeceğim. Ayah'ımı bana gönder.”

The woman looked frightened, but she only stammered that the Ayah could not come and when Mary threw herself into a passion and beat and kicked her, she looked only more frightened and repeated that it was not possible for the Ayah to come to Missie Sahib.

Kadın korkmuş görünüyordu, ama yalnızca Ayah'ın gelemeyeceğini kekeledi. Mary öfkeyle kendini yere atıp onu dövdüğünde ve tekme attığında, kadın daha da korkmuş göründü ve Ayah'ın Missie Sahib'e gelmesinin mümkün olmadığını tekrarladı.

There was something mysterious in the air that morning. Nothing was done in its regular order and several of the native servants seemed missing, while those whom Mary saw slunk or hurried about with ashy and scared faces. But no one would tell her anything and her Ayah did not come. She was actually left alone as the morning went on, and at last she wandered out into the garden and began to play by herself under a tree near the veranda. She pretended that she was making a flowerbed, and she stuck big scarlet hibiscus blossoms into little heaps of earth, all the time growing more and more angry and muttering to herself the things she would say and the names she would call Saidie when she returned.

O sabah havada gizemli bir şey vardı. Hiçbir şey her zamanki düzeninde yapılmıyordu ve birkaç yerli hizmetli kayıp gibiydi. Mary'nin gördükleri ise kül rengi, korkmuş yüzlerle sinsi sinsi ya da aceleyle ortalıkta dolaşıyorlardı. Ama kimse ona bir şey söylemiyordu ve Ayah'ı gelmiyordu. Sabah ilerledikçe gerçekten yalnız bırakıldı ve sonunda bahçeye çıkıp verandanın yanındaki bir ağacın altında tek başına oynamaya başladı. Bir çiçek tarhı yaptığını hayal ediyordu ve büyük, kırmızı ebegümeci çiçeklerini küçük toprak yığınlarına saplıyordu. Bu sırada giderek daha da öfkeleniyor ve Saidie döndüğünde ona söyleyeceklerini ve takacağı adları kendi kendine mırıldanıyordu.

“Pig! Pig! Daughter of pigs!” she said, because to call a native a pig is the worst insult of all.

“Domuz! Domuz! Domuzların kızı!” dedi, çünkü bir yerlisi domuz diye çağırmak en büyük hakarettir.