Dr. Jekyll ve Mr. Hyde'ın Tuhaf Hikâyesi: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

Mr. Utterson the lawyer was a man of a rugged countenance that was never lighted by a smile; cold, scanty and embarrassed in discourse; backward in sentiment; lean, long, dusty, dreary and yet somehow lovable. At friendly meetings, and when the wine was to his taste, something eminently human beaconed from his eye; something indeed which never found its way into his talk, but which spoke not only in these silent symbols of the after-dinner face, but more often and loudly in the acts of his life. He was austere with himself; drank gin when he was alone, to mortify a taste for vintages; and though he enjoyed the theatre, had not crossed the doors of one for twenty years. But he had an approved tolerance for others; sometimes wondering, almost with envy, at the high pressure of spirits involved in their misdeeds; and in any extremity inclined to help rather than to reprove. “I incline to Cain’s heresy,” he used to say quaintly: “I let my brother go to the devil in his own way.” In this character, it was frequently his fortune to be the last reputable acquaintance and the last good influence in the lives of downgoing men. And to such as these, so long as they came about his chambers, he never marked a shade of change in his demeanour.

Avukat Bay Utterson, yüzü hiçbir zaman bir gülümsemeyle aydınlanmamış, sert çehreli bir adamdı; konuşmada soğuk, kıt ve sıkılgan; duyguda çekingen; zayıf, uzun, tozlu, kasvetli ve yine de bir şekilde sevimli. Dostane toplantılarda ve şarap hoşuna gittiğinde, gözlerinden son derece insani bir şey parlardı; gerçekten de konuşmasına hiç girmeyen, ama yalnızca yemek sonrası yüzün bu sessiz işaretlerinde değil, daha sık ve yüksek sesle hayatının eylemlerinde konuşan bir şey. Kendine karşı katıydı; yalnızken cin içerdi, şarap zevkini kırmak için; ve tiyatrodan hoşlanmasına rağmen yirmi yıldır bir tiyatronun kapısından içeri adım atmamıştı. Ama başkalarına karşı onaylanmış bir hoşgörüsü vardı; bazen onların kötülüklerine karışan yüksek ruh basıncına neredeyse imrenerek şaşardı; ve her türlü uç durumda azarlamak yerine yardım etmeye meyilliydi. “Ben Kabil’in sapkınlığına meylederim,” derdi tuhaf bir şekilde: “Kardeşimin kendi yolunda cehenneme gitmesine izin veririm.” Bu karakteriyle, sık sık, aşağı giden adamların hayatlarında son saygın tanıdık ve son iyi etki olma şansına sahip olurdu. Ve bu gibilerine, dairelerinin etrafında dolaştıkları sürece, tavrında hiçbir değişiklik belirtmezdi.

No doubt the feat was easy to Mr. Utterson; for he was undemonstrative at the best, and even his friendship seemed to be founded in a similar catholicity of good-nature. It is the mark of a modest man to accept his friendly circle ready-made from the hands of opportunity; and that was the lawyer’s way. His friends were those of his own blood or those whom he had known the longest; his affections, like ivy, were the growth of time, they implied no aptness in the object. Hence, no doubt the bond that united him to Mr. Richard Enfield, his distant kinsman, the well-known man about town. It was a nut to crack for many, what these two could see in each other, or what subject they could find in common. It was reported by those who encountered them in their Sunday walks, that they said nothing, looked singularly dull and would hail with obvious relief the appearance of a friend. For all that, the two men put the greatest store by these excursions, counted them the chief jewel of each week, and not only set aside occasions of pleasure, but even resisted the calls of business, that they might enjoy them uninterrupted.

Kuşkusuz bu başarı Bay Utterson için kolaydı; çünkü en iyi haliyle bile duygularını belli etmezdi ve dostluğu bile benzer bir iyi kalplilik evrenselliğine dayanıyor gibiydi. Alçakgönüllü bir adamın işareti, dost çevresini fırsatın elinden hazır almak ve avukatın yolu buydu. Arkadaşları ya kendi kanından olanlar ya da en uzun süredir tanıdıklarıydı; sevgileri, sarmaşık gibi, zamanın büyümesiydi, nesnede bir uygunluk ima etmezlerdi. Dolayısıyla, onu uzak akrabası, şehrin tanınmış adamı Bay Richard Enfield’a bağlayan bağda hiç kuşku yoktu. Bu ikisinin birbirinde ne bulduğu ya da ortak ne konu bulabildiği çoğu kişi için çözülmesi gereken bir bilmeceydi. Pazar yürüyüşlerinde onlarla karşılaşanlar, hiçbir şey söylemediklerini, tuhaf bir şekilde donuk göründüklerini ve bir arkadaşın ortaya çıkışını açık bir rahatlamayla selamladıklarını bildiriyorlardı. Buna rağmen, iki adam bu gezintilere en büyük değeri verir, onları her haftanın baş mücevheri sayar ve kesintisiz tadını çıkarabilmek için yalnızca zevk fırsatlarını bir kenara bırakmakla kalmaz, iş çağrılarına bile direnirdi.

It chanced on one of these rambles that their way led them down a by-street in a busy quarter of London. The street was small and what is called quiet, but it drove a thriving trade on the weekdays. The inhabitants were all doing well, it seemed, and all emulously hoping to do better still, and laying out the surplus of their gains in coquetry; so that the shop fronts stood along that thoroughfare with an air of invitation, like rows of smiling saleswomen. Even on Sunday, when it veiled its more florid charms and lay comparatively empty of passage, the street shone out in contrast to its dingy neighbourhood, like a fire in a forest; and with its freshly painted shutters, well-polished brasses, and general cleanliness and gaiety of note, instantly caught and pleased the eye of the passenger.

Bu gezintilerden birinde, yolları onları Londra’nın yoğun bir bölgesindeki bir ara sokağa indirdi. Sokak küçüktü ve sözde sessizdi, ama hafta içi günlerde canlı bir ticaret yapıyordu. Sakinleri, görünüşe göre, hepsi iyi durumdaydı ve hepsi daha da iyi olmayı umut ediyor ve kazançlarının fazlasını kur yapmaya harcıyorlardı; öyle ki dükkân cepheleri o cadde boyunca, sıra sıra gülümseyen tezgâhtar kızlar gibi davetkâr bir havayla duruyordu. Pazar günü bile, daha gösterişli cazibelerini örttüğünde ve geçiş açısından nispeten boş kaldığında, sokak kasvetli komşuluğuna karşı bir ormandaki ateş gibi parlıyordu; ve taze boyanmış kepenkleri, iyi cilalanmış pirinçleri ve genel temizliği ve neşeli havasıyla yoldan geçenin gözünü anında yakalayıp hoşnut ediyordu.