Böyle Buyurdu Zerdüşt: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

Thou great star! What would be thy happiness if thou hadst not those for whom thou shinest!

Ey büyük yıldız! Kendisine ışıdığın kimseler olmasaydı, mutluluğun ne olurdu senin!

For ten years hast thou climbed hither unto my cave: thou wouldst have wearied of thy light and of the journey, had it not been for me, mine eagle, and my serpent.

On yıldır buraya, benim mağarama tırmandın durdun: ışığından ve bu yolculuktan usanırdın, ben, kartalım ve yılanım olmasaydı.

But we awaited thee every morning, took from thee thine overflow and blessed thee for it.

Ama biz seni her sabah bekledik, taşkınlığından aldık ve bunun için seni kutsadık.

Lo! I am weary of my wisdom, like the bee that hath gathered too much honey; I need hands outstretched to take it.

İşte! Bilgeliğimden usandım, çok fazla bal toplamış arı gibi; onu alacak uzatılmış ellere ihtiyacım var.

I would fain bestow and distribute, until the wise have once more become joyous in their folly, and the poor happy in their riches.

Vermek ve dağıtmak isterim, ta ki bilgeler deliliklerinde yeniden sevinçli, yoksullar da zenginliklerinde mutlu olsun.

Therefore must I descend into the deep: as thou doest in the evening, when thou goest behind the sea, and givest light also to the nether-world, thou exuberant star!

Bu yüzden derinlere inmek zorundayım: senin akşamleyin yaptığın gibi, denizin ardına çekilip alt dünyaya da ışık verdiğinde, ey taşkın yıldız!

Like thee must I GO DOWN, as men say, to whom I shall descend.

Senin gibi BEN DE AŞAĞI İNMELİYİM, insanların deyişiyle, kendilerine ineceğim insanlara.

Bless me, then, thou tranquil eye, that canst behold even the greatest happiness without envy!

Öyleyse beni kutsa, ey dingin göz, en büyük mutluluğu bile kıskanmadan görebilen!

Bless the cup that is about to overflow, that the water may flow golden out of it, and carry everywhere the reflection of thy bliss!

Taşmak üzere olan kadehi kutsa, suyu ondan altın rengi akıp her yere senin mutluluğunun yansımasını taşısın!

Lo! This cup is again going to empty itself, and Zarathustra is again going to be a man.

İşte! Bu kadeh yine boşalacak ve Zarathustra yine bir insan olacak.

Thus began Zarathustra’s down-going.

Zarathustra'nın inişi böyle başladı.

2.

2.

Zarathustra went down the mountain alone, no one meeting him. When he entered the forest, however, there suddenly stood before him an old man, who had left his holy cot to seek roots. And thus spake the old man to Zarathustra:

Zarathustra dağdan tek başına indi, kimse ona rastlamadı. Ancak ormana girdiğinde, birden karşısına kutsal kulübesini bırakıp kök aramaya çıkmış yaşlı bir adam çıktı. Ve yaşlı adam Zarathustra'ya şöyle seslendi:

“No stranger to me is this wanderer: many years ago passed he by. Zarathustra he was called; but he hath altered.

"Bu gezgin bana yabancı değil: yıllar önce buradan geçmişti. Adı Zarathustra'ydı, ama değişmiş.

Then thou carriedst thine ashes into the mountains: wilt thou now carry thy fire into the valleys? Fearest thou not the incendiary’s doom?

O zaman küllerini dağlara taşımıştın: şimdi ateşini vadilere mi taşıyacaksın? Kundakçının sonundan korkmuyor musun?

Yea, I recognise Zarathustra. Pure is his eye, and no loathing lurketh about his mouth. Goeth he not along like a dancer?

Evet, Zarathustra'yı tanıyorum. Gözü saf, ağzının çevresinde hiçbir tiksinti yok. Bir dansçı gibi yürümüyor mu?

Altered is Zarathustra; a child hath Zarathustra become; an awakened one is Zarathustra: what wilt thou do in the land of the sleepers?

Değişmiş Zarathustra; Zarathustra bir çocuk olmuş; Zarathustra uyanmış biri: uyuyanların ülkesinde ne yapacaksın?

As in the sea hast thou lived in solitude, and it hath borne thee up. Alas, wilt thou now go ashore? Alas, wilt thou again drag thy body thyself?”

Denizde olduğu gibi yalnızlıkta yaşadın ve o seni yukarı taşıdı. Yazık, şimdi karaya mı çıkacaksın? Yazık, bedenini yine kendin mi sürükleyeceksin?"

Zarathustra answered: “I love mankind.”

Zarathustra cevap verdi: "İnsanlığı seviyorum."

“Why,” said the saint, “did I go into the forest and the desert? Was it not because I loved men far too well?

"Öyleyse," dedi aziz, "ben neden ormana ve çöle gittim? İnsanları fazlasıyla sevdiğim için değil mi?

Now I love God: men, I do not love. Man is a thing too imperfect for me. Love to man would be fatal to me.”

Şimdi Tanrı'yı seviyorum: insanları sevmiyorum. İnsan benim için fazlasıyla kusurlu bir şey. İnsan sevgisi bana ölümcül olurdu."

Zarathustra answered: “What spake I of love! I am bringing gifts unto men.”

Zarathustra cevap verdi: "Sevgiden ne bahsettim! Ben insanlara armağanlar getiriyorum."

“Give them nothing,” said the saint. “Take rather part of their load, and carry it along with them—that will be most agreeable unto them: if only it be agreeable unto thee!

"Onlara hiçbir şey verme," dedi aziz. "Daha ziyade yüklerinin bir kısmını al ve onlarla birlikte taşı, bu onlara en hoş gelecek olandır: yeter ki sana da hoş gelsin!

If, however, thou wilt give unto them, give them no more than an alms, and let them also beg for it!”

Ancak onlara vereceksen, onlara sadakadan fazlasını verme ve bırak onlar da dilensin!"

“No,” replied Zarathustra, “I give no alms. I am not poor enough for that.”

"Hayır," diye karşılık verdi Zarathustra, "sadaka vermem. Bunun için yeterince yoksul değilim."

The saint laughed at Zarathustra, and spake thus: “Then see to it that they accept thy treasures! They are distrustful of anchorites, and do not believe that we come with gifts.

Aziz Zarathustra'ya güldü ve şöyle dedi: "Öyleyse hazinelerini kabul etmelerini sağla! Onlar münzevilere güvenmezler ve bizim armağanlarla geldiğimize inanmazlar.

The fall of our footsteps ringeth too hollow through their streets. And just as at night, when they are in bed and hear a man abroad long before sunrise, so they ask themselves concerning us: Where goeth the thief?

Ayak seslerimizin düşüşü onların sokaklarında fazlasıyla boş tınlar. Tıpkı geceleyin yataklarında yatarken gün doğmadan çok önce dışarıda bir adamın sesini duyduklarında olduğu gibi, kendilerine bizim hakkımızda şunu sorarlar: Hırsız nereye gidiyor?

Go not to men, but stay in the forest! Go rather to the animals! Why not be like me—a bear amongst bears, a bird amongst birds?”

İnsanlara gitme, ormanda kal! Daha ziyade hayvanlara git! Neden benim gibi olmayasın, ayılar arasında bir ayı, kuşlar arasında bir kuş?"

“And what doeth the saint in the forest?” asked Zarathustra.

"Peki aziz ormanda ne yapıyor?" diye sordu Zarathustra.

The saint answered: “I make hymns and sing them; and in making hymns I laugh and weep and mumble: thus do I praise God.

Aziz cevap verdi: "İlahiler yapıp söylüyorum; ilahi yaparken gülüyor, ağlıyor ve mırıldanıyorum: Tanrı'yı böyle övüyorum.