Define Adası: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

quire Trelawney, Dr. Livesey, and the rest of these gentlemen having asked me to write down the whole particulars about Treasure Island, from the beginning to the end, keeping nothing back but the bearings of the island, and that only because there is still treasure not yet lifted, I take up my pen in the year of grace 17—, and go back to the time when my father kept the Admiral Benbow inn and the brown old seaman with the sabre cut first took up his lodging under our roof.

Squire Trelawney, Dr. Livesey ve bu beylerin geri kalanı, Define Adası hakkındaki bütün ayrıntıları, başından sonuna kadar, adanın konumunu saklı tutmam dışında hiçbir şeyi gizlemeden yazmamı istediklerinde, çünkü hâlâ çıkarılmamış bir hazine var, ben de 17, lütuf yılında kalemi elime alıyorum ve babamın Admiral Benbow hanını işlettiği, kılıç yarası olan esmer, yaşlı denizcinin ilk kez çatımızın altına yerleştiği zamana dönüyorum.

I remember him as if it were yesterday, as he came plodding to the inn door, his sea-chest following behind him in a hand-barrow—a tall, strong, heavy, nut-brown man, his tarry pigtail falling over the shoulder of his soiled blue coat, his hands ragged and scarred, with black, broken nails, and the sabre cut across one cheek, a dirty, livid white. I remember him looking round the cove and whistling to himself as he did so, and then breaking out in that old sea-song that he sang so often afterwards:

Onu dün gibi hatırlıyorum, hana doğru ağır ağır yürüyerek geldiğini, deniz sandığının arkasından bir el arabasıyla getirildiğini: uzun boylu, güçlü, ağır, koyu kahverengi bir adam, katranlı saç örgüsü kirli mavi ceketinin omzuna düşüyor, elleri yırtık ve yaralı, tırnakları siyah ve kırık, bir yanağında kirli, kurşuni beyaz bir kılıç yarası var. Koyun çevresine bakıp kendi kendine ıslık çaldığını, sonra da sonradan sık sık söylediği o eski deniz şarkısına başladığını hatırlıyorum:

“Fifteen men on the dead man’s chest— Yo-ho-ho, and a bottle of rum!”

“Ölü adamın sandığında on beş kişi, Yo-ho-ho, bir şişe rom!”

in the high, old tottering voice that seemed to have been tuned and broken at the capstan bars. Then he rapped on the door with a bit of stick like a handspike that he carried, and when my father appeared, called roughly for a glass of rum. This, when it was brought to him, he drank slowly, like a connoisseur, lingering on the taste and still looking about him at the cliffs and up at our signboard.

ıspavlo çubuklarında akort edilip kırılmış gibi görünen o yüksek, eski, sallanan sesiyle. Sonra yanında taşıdığı ıspavlo gibi bir sopa parçasıyla kapıyı tıklattı ve babam göründüğünde kaba bir sesle bir bardak rom istedi. Rom getirilince, bir uzman gibi yavaş yavaş içti, tadını uzatarak ve hâlâ çevresine, kayalıklara ve bizim tabelamıza bakarak.

“This is a handy cove,” says he at length; “and a pleasant sittyated grog-shop. Much company, mate?”

“Burası elverişli bir koy,” dedi sonunda; “ve hoş konumlanmış bir meyhane. Çok müşteri var mı, dostum?”

My father told him no, very little company, the more was the pity.

Babam ona hayır dedi, çok az müşteri vardı, ne yazık ki.

“Well, then,” said he, “this is the berth for me. Here you, matey,” he cried to the man who trundled the barrow; “bring up alongside and help up my chest. I’ll stay here a bit,” he continued. “I’m a plain man; rum and bacon and eggs is what I want, and that head up there for to watch ships off. What you mought call me? You mought call me captain. Oh, I see what you’re at—there”; and he threw down three or four gold pieces on the threshold. “You can tell me when I’ve worked through that,” says he, looking as fierce as a commander.

“Öyleyse,” dedi, “burası bana uygun bir yer. Hey, sen, dostum,” diye seslendi el arabasını süren adama; “yanıma gel ve sandığımı yukarı taşımama yardım et. Burada biraz kalacağım,” diye devam etti. “Ben sade bir adamım; rom, pastırma ve yumurta isterim, bir de gemileri seyretmek için şu yukarıdaki oda. Bana ne diyebilirsin? Bana kaptan diyebilirsin. Ah, ne yapmaya çalıştığını anlıyorum, işte”; ve kapı eşiğine üç dört altın para attı. “Bunları bitirdiğimde bana söylersin,” dedi, bir komutan kadar sert bakarak.

And indeed bad as his clothes were and coarsely as he spoke, he had none of the appearance of a man who sailed before the mast, but seemed like a mate or skipper accustomed to be obeyed or to strike. The man who came with the barrow told us the mail had set him down the morning before at the Royal George, that he had inquired what inns there were along the coast, and hearing ours well spoken of, I suppose, and described as lonely, had chosen it from the others for his place of residence. And that was all we could learn of our guest.

Gerçekten de giysileri ne kadar kötü ve konuşması ne kadar kaba olsa da, ön direkte yelken açmış bir adam görünümünde değildi, daha çok söz dinlenmeye ya da vurmaya alışkın bir kaptan yoldaşı ya da kaptan gibiydi. El arabasıyla gelen adam bize, posta arabasının onu bir önceki sabah Royal George'da indirdiğini, kıyı boyunca hangi hanlar olduğunu sorduğunu ve bizimkini iyi bir ünle duyup ıssız olarak tarif edildiğini öğrenince, diğerleri arasından oturmak için burayı seçtiğini söyledi. Konuğumuz hakkında öğrenebildiğimiz tek şey buydu.