Uğultulu Tepeler: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

1801. —I have just returned from a visit to my landlord —the solitary neighbour that I shall be troubled with. This is certainly a beautiful country! In all England, I do not believe that I could have fixed on a situation so completely removed from the stir of society. A perfect misanthropist’s heaven: and Mr. Heathcliff and I are such a suitable pair to divide the desolation between us. A capital fellow! He little imagined how my heart warmed towards him when I beheld his black eyes withdraw so suspiciously under their brows, as I rode up, and when his fingers sheltered themselves, with a jealous resolution, still further in his waistcoat, as I announced my name.

1801. Az önce ev sahibimi ziyaretten döndüm, başımı ağrıtacak o yalnız komşumu. Burası gerçekten güzel bir ülke! Bütün İngiltere'de, toplumun telaşından bu denli uzak bir yer seçebileceğime inanmıyorum. Tam bir insan sevmez cenneti: ve Bay Heathcliff ile ben, bu ıssızlığı aramızda paylaşmak için birbirimize çok uygun bir çiftiz. Mükemmel bir adam! Atımla yaklaşırken kara gözlerinin kaşlarının altından ne kadar kuşkuyla çekildiğini ve adımı söylediğimde parmaklarının kıskanç bir kararlılıkla daha da yeleğinin içine saklandığını görünce, kalbimin ona nasıl ısındığını hiç hayal etmemişti.

“Mr. Heathcliff?” I said.

“Bay Heathcliff?” dedim.

A nod was the answer.

Yanıt bir baş sallamaydı.

“Mr. Lockwood, your new tenant, sir. I do myself the honour of calling as soon as possible after my arrival, to express the hope that I have not inconvenienced you by my perseverance in soliciting the occupation of Thrushcross Grange: I heard yesterday you had had some thoughts —”

“Bay Lockwood, yeni kiracınız, efendim. Varışımdan hemen sonra, Thrushcross Grange'ı tutmak için ısrar ederek sizi rahatsız etmiş olmaktan umarım rahatsızlık duymadığımı belirtmek için, kendime sizi ziyaret etme onurunu veriyorum: dün bazı düşünceleriniz olduğunu duydum...”

“Thrushcross Grange is my own, sir,” he interrupted, wincing. “I should not allow anyone to inconvenience me, if I could hinder it —walk in!”

“Thrushcross Grange benim malım, efendim,” diye sözümü kesti, yüzünü buruşturarak. “Engelleyebilirsem, kimsenin beni rahatsız etmesine izin vermem. İçeri girin!”

The “walk in” was uttered with closed teeth, and expressed the sentiment, “Go to the Deuce”: even the gate over which he leant manifested no sympathising movement to the words; and I think that circumstance determined me to accept the invitation: I felt interested in a man who seemed more exaggeratedly reserved than myself.

“İçeri girin” dişleri sıkılı bir halde söylenmişti ve “Cehenneme kadar yolun var” duygusunu ifade ediyordu: üzerine yaslandığı kapı bile bu sözlere sempati duyan bir hareket göstermedi; sanırım bu durum daveti kabul etmeme karar verdirdi: kendimden daha abartılı bir şekilde içine kapanık görünen bir adam ilgimi çekmişti.

When he saw my horse’s breast fairly pushing the barrier, he did put out his hand to unchain it, and then sullenly preceded me up the causeway, calling, as we entered the court —“Joseph, take Mr. Lockwood’s horse; and bring up some wine.”

Atımın göğsünün bariyeri iyice ittiğini görünce, zinciri çözmek için elini uzattı ve sonra somurtkan bir halde geçitte önümden yürüdü, avluya girerken seslendi: “Joseph, Bay Lockwood'un atını al; ve biraz şarap getir.”

“Here we have the whole establishment of domestics, I suppose,” was the reflection suggested by this compound order. “No wonder the grass grows up between the flags, and cattle are the only hedge-cutters.”

“Sanırım bütün hizmetkâr kadrosu burada,” diye düşündüm bu birleşik emir üzerine. “Bayrakların arasında otların büyümesine ve çitleri sadece sığırların kesmesine şaşmamalı.”

Joseph was an elderly, nay, an old man: very old, perhaps, though hale and sinewy. “The Lord help us!” he soliloquised in an undertone of peevish displeasure, while relieving me of my horse: looking, meantime, in my face so sourly that I charitably conjectured he must have need of divine aid to digest his dinner, and his pious ejaculation had no reference to my unexpected advent.

Joseph yaşlı, hayır, ihtiyar bir adamdı: belki çok ihtiyar, ama sağlam ve sinirli. “Tanrı bize yardım etsin!” diye söylendi, atımı alırken huysuz bir hoşnutsuzlukla; bu arada yüzüme o kadar ekşi baktı ki, akşam yemeğini sindirmek için ilahi yardıma ihtiyacı olmalı diye hayırsever bir tahminde bulundum ve dindar nidasının beklenmedik gelişimle hiçbir ilgisi yoktu.

Wuthering Heights is the name of Mr. Heathcliff’s dwelling. “Wuthering” being a significant provincial adjective, descriptive of the atmospheric tumult to which its station is exposed in stormy weather. Pure, bracing ventilation they must have up there at all times, indeed: one may guess the power of the north wind blowing over the edge, by the excessive slant of a few stunted firs at the end of the house; and by a range of gaunt thorns all stretching their limbs one way, as if craving alms of the sun. Happily, the architect had foresight to build it strong: the narrow windows are deeply set in the wall, and the corners defended with large jutting stones.

Wuthering Heights, Bay Heathcliff'in evinin adıdır. “Wuthering” anlamlı bir taşra sıfatıdır ve fırtınalı havada bu konumun maruz kaldığı atmosferik kargaşayı tanımlar. Orada her zaman saf, canlandırıcı bir havalandırma olmalı, gerçekten: evin ucundaki birkaç bodur çamın aşırı eğiminden ve sanki güneşten sadaka dilermiş gibi uzuvlarını tek yöne uzatan bir dizi sıska dikenden, kuzey rüzgârının uçurumun üzerinden esme gücünü tahmin edebilir insan. Neyse ki, mimar onu sağlam inşa etme öngörüsüne sahipti: dar pencereler duvara derin gömülmüş ve köşeler büyük çıkıntılı taşlarla korunmuş.

Before passing the threshold, I paused to admire a quantity of grotesque carving lavished over the front, and especially about the principal door; above which, among a wilderness of crumbling griffins and shameless little boys, I detected the date “1500,” and the name “Hareton Earnshaw.” I would have made a few comments, and requested a short history of the place from the surly owner; but his attitude at the door appeared to demand my speedy entrance, or complete departure, and I had no desire to aggravate his impatience previous to inspecting the penetralium.

Eşiği geçmeden önce, cepheye, özellikle ana kapının çevresine bolca serpiştirilmiş grotesk oymaları hayranlıkla izlemek için durdum; kapının üstünde, ufalanan griffinler ve utanmaz küçük oğlanlardan oluşan bir vahşi doğanın arasında “1500” tarihini ve “Hareton Earnshaw” adını fark ettim. Birkaç yorum yapacak ve somurtkan sahibinden yerin kısa bir tarihini isteyecektim; ama kapıdaki tutumu hızlı girmemi ya da tamamen gitmemi talep ediyor gibiydi ve iç kısmı incelemeden önce sabırsızlığını artırmak gibi bir arzum yoktu.