İki Şehrin Hikayesi: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

It was the best of times, it was the worst of times, it was the age of wisdom, it was the age of foolishness, it was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity, it was the season of Light, it was the season of Darkness, it was the spring of hope, it was the winter of despair, we had everything before us, we had nothing before us, we were all going direct to Heaven, we were all going direct the other way—in short, the period was so far like the present period, that some of its noisiest authorities insisted on its being received, for good or for evil, in the superlative degree of comparison only.

Hem en iyi hem en kötü zamanlardı, hem bilgelik hem budalalık çağıydı, hem inanç hem inançsızlık dönemiydi, hem Aydınlık hem Karanlık mevsimiydi, hem umudun baharı hem umutsuzluğun kışıydı, önümüzde her şey vardı, önümüzde hiçbir şey yoktu, hepimiz doğrudan Cennete gidiyorduk, hepimiz doğrudan öbür yöne gidiyorduk; kısacası, dönem şimdiki döneme o kadar benziyordu ki, o dönemin en gürültücü otoritelerinden bazıları, iyi ya da kötü, onun yalnızca en üstünlük derecesiyle kabul edilmesi gerektiğinde ısrar ediyorlardı.

There were a king with a large jaw and a queen with a plain face, on the throne of England; there were a king with a large jaw and a queen with a fair face, on the throne of France. In both countries it was clearer than crystal to the lords of the State preserves of loaves and fishes, that things in general were settled for ever.

İngiltere tahtında koca çeneli bir kral ile sade yüzlü bir kraliçe vardı; Fransa tahtında koca çeneli bir kral ile güzel yüzlü bir kraliçe vardı. Her iki ülkede de, devletin ekmek ve balık ambarlarının efendileri için, işlerin genel olarak sonsuza dek düzene girdiği kristalden daha berraktı.

It was the year of Our Lord one thousand seven hundred and seventy-five. Spiritual revelations were conceded to England at that favoured period, as at this. Mrs. Southcott had recently attained her five-and-twentieth blessed birthday, of whom a prophetic private in the Life Guards had heralded the sublime appearance by announcing that arrangements were made for the swallowing up of London and Westminster. Even the Cock-lane ghost had been laid only a round dozen of years, after rapping out its messages, as the spirits of this very year last past (supernaturally deficient in originality) rapped out theirs. Mere messages in the earthly order of events had lately come to the English Crown and People, from a congress of British subjects in America: which, strange to relate, have proved more important to the human race than any communications yet received through any of the chickens of the Cock-lane brood.

Rabbimizin bin yedi yüz yetmiş beşinci yılıydı. Ruhsal vahiyler o kutlu dönemde de, tıpkı şimdi olduğu gibi, İngiltere'ye bahşediliyordu. Bayan Southcott kısa süre önce yirmi beşinci mübarek doğum gününe ulaşmıştı; Muhafız Süvari Alayı'ndan kehanet sahibi bir er, Londra ile Westminster'ın yutulması için hazırlıkların yapıldığını duyurarak onun yüce görünüşünü önceden haber vermişti. Cock-lane hayaleti bile, mesajlarını tıklatarak verdikten sonra, daha yeni geçen bu yılın ruhlarının (doğaüstü açıdan özgünlükten yoksun) kendi mesajlarını tıklatarak vermesinden yalnızca bir düzine yıl sonra sakinleştirilmişti. Dünyevi olaylar düzeninde, son zamanlarda İngiliz Kraliyetine ve Halkına, Amerika'daki Britanyalı tebaanın bir kongresinden sadece mesajlar gelmişti; ki, anlatması tuhaf, bunların insan ırkı için Cock-lane yavrusunun herhangi bir tavuğu aracılığıyla şimdiye dek alınan herhangi bir iletişimden daha önemli olduğu kanıtlanmıştır.

France, less favoured on the whole as to matters spiritual than her sister of the shield and trident, rolled with exceeding smoothness down hill, making paper money and spending it. Under the guidance of her Christian pastors, she entertained herself, besides, with such humane achievements as sentencing a youth to have his hands cut off, his tongue torn out with pincers, and his body burned alive, because he had not kneeled down in the rain to do honour to a dirty procession of monks which passed within his view, at a distance of some fifty or sixty yards. It is likely enough that, rooted in the woods of France and Norway, there were growing trees, when that sufferer was put to death, already marked by the Woodman, Fate, to come down and be sawn into boards, to make a certain movable framework with a sack and a knife in it, terrible in history. It is likely enough that in the rough outhouses of some tillers of the heavy lands adjacent to Paris, there were sheltered from the weather that very day, rude carts, bespattered with rustic mire, snuffed about by pigs, and roosted in by poultry, which the Farmer, Death, had already set apart to be his tumbrils of the Revolution. But that Woodman and that Farmer, though they work unceasingly, work silently, and no one heard them as they went about with muffled tread: the rather, forasmuch as to entertain any suspicion that they were awake, was to be atheistical and traitorous.

Fransa, ruhsal meselelerde kalkan ve mızrak kardeşinden genel olarak daha az kayırılmış olarak, kağıt para basıp harcayarak, son derece rahat bir şekilde yokuş aşağı yuvarlandı. Hristiyan papazlarının rehberliğinde, ayrıca, bir gence, yaklaşık elli altmış yarda uzaklıkta görüş alanından geçen kirli bir keşiş alayına yağmurda diz çöküp saygı göstermediği için ellerinin kesilmesi, dilinin kerpetenle koparılması ve bedeninin diri diri yakılması gibi insani başarılarla kendini eğlendiriyordu. O zavallı öldürüldüğünde, Fransa ve Norveç ormanlarında kök salmış, Kader adlı Oduncu tarafından çoktan işaretlenmiş, kesilip tahtalara ayrılacak, içinde bir çuval ve bir bıçak bulunan, tarihte korkunç olan belirli bir hareketli çerçeve yapılacak ağaçların büyümekte olduğu pekâlâ muhtemeldir. Paris'e komşu ağır toprakların bazı çiftçilerinin kaba ek binalarında, o gün hava koşullarından korunan, kırsal çamurla sıçramış, domuzlar tarafından koklanan ve kümes hayvanları tarafından tünek olarak kullanılan kaba arabaların, Ölüm adlı Çiftçi tarafından çoktan Devrim'in idam arabaları olarak ayrıldığı pekâlâ muhtemeldir. Ama o Oduncu ve o Çiftçi, durmaksızın çalışsalar da, sessizce çalışırlar ve kimse onların boğuk adımlarla dolaştığını duymadı; hele de uyanık olduklarına dair herhangi bir şüphe beslemek, tanrıtanımazlık ve hainlik sayılırdı.