Doktor Dolittle'in Öyküsü: kitabın başı İngilizce, Türkçe çevirisiyle

ONCE upon a time, many years ago—when our grandfathers were little children—there was a doctor; and his name was Dolittle—John Dolittle, M.D. “M.D.” means that he was a proper doctor and knew a whole lot.

Bir varmış bir yokmuş, yıllar yıllar önce, dedelerimiz daha küçük çocukken, bir doktor varmış. Adı Dolittle imiş, John Dolittle, Tıp Doktoru. Tıp Doktoru demek, gerçek bir doktor olduğu ve pek çok şey bildiği anlamına gelirmiş.

He lived in a little town called, Puddleby-on-the-Marsh. All the folks, young and old, knew him well by sight. And whenever he walked down the street in his high hat everyone would say, “There goes the Doctor!—He’s a clever man.” And the dogs and the children would all run up and follow behind him; and even the crows that lived in the church-tower would caw and nod their heads.

Puddleby-on-the-Marsh denen küçük bir kasabada yaşarmış. Genci yaşlısı, bütün kasabalılar onu görür görmez tanırmış. Yüksek şapkasıyla sokakta yürüdüğünde herkes, İşte Doktor geliyor! der dururmuş, O akıllı bir adamdır. Köpekler ve çocuklar da koşup arkasına takılırlarmış. Kilise kulesinde yaşayan kargalar bile kaa kaa diye bağırıp başlarını sallarlarmış.

The house he lived in, on the edge of the town, was quite small; but his garden was very large and had a wide lawn and stone seats and weeping-willows hanging over. His sister, Sarah Dolittle, was housekeeper for him; but the Doctor looked after the garden himself.

Kasabanın kıyısındaki evi oldukça küçükmüş, ama bahçesi çok büyükmüş; geniş bir çimenlik, taş oturaklar ve sarkık söğüt ağaçları varmış. Kız kardeşi Sarah Dolittle ona ev işlerinde bakarmış, ama bahçeyle Doktor kendisi ilgilenirmiş.

He was very fond of animals and kept many kinds of pets. Besides the gold-fish in the pond at the bottom of his garden, he had rabbits in the pantry, white mice in his piano, a squirrel in the linen closet and a hedgehog in the cellar. He had a cow with a calf too, and an old lame horse—twenty-five years of age—and chickens, and pigeons, and two lambs, and many other animals. But his favorite pets were Dab-Dab the duck, Jip the dog, Gub-Gub the baby pig, Polynesia the parrot, and the owl Too-Too.

Hayvanları çok severmiş ve birçok çeşit evcil hayvan beslemiş. Bahçesinin alt başındaki havuzdaki altın balıkların yanı sıra kilerde tavşanları, piyanosunda beyaz fareleri, çamaşır dolabında bir sincabı ve mahzende bir kirpisi varmış. Bir ineği ve buzağısı, yirmi beş yaşında topal bir atı, tavukları, güvercinleri, iki kuzusu ve daha bir sürü hayvanı varmış. Ama en sevdiği hayvanları ördek Dab-Dab, köpek Jip, domuz yavrusu Gub-Gub, papağan Polynesia ve baykuş Too-Too imiş.

His sister used to grumble about all these animals and said they made the house untidy. And one day when an old lady with rheumatism came to see the Doctor, she sat on the hedgehog who was sleeping on the sofa and never came to see him any more, but drove every Saturday all the way to Oxenthorpe, another town ten miles off, to see a different doctor.

Kız kardeşi bütün bu hayvanlardan yakınır dururmuş ve evi dağınık ettiklerini söylermiş. Bir gün romatizmalı yaşlı bir hanım Doktoru görmeye geldiğinde, kanepede uyuyan kirpinin üstüne oturmuş ve bir daha onu görmeye gelmemiş; her cumartesi on mil ötedeki Oxenthorpe kasabasına kadar gidip başka bir doktora görünürmüş.

Then his sister, Sarah Dolittle, came to him and said,

Sonra kız kardeşi Sarah Dolittle yanına gelip demiş ki:

“John, how can you expect sick people to come and see you when you keep all these animals in the house? It’s a fine doctor would have his parlor full of hedgehogs and mice! That’s the fourth personage these animals have driven away. Squire Jenkins and the Parson say they wouldn’t come near your house again—no matter how sick they are. We are getting poorer every day. If you go on like this, none of the best people will have you for a doctor.”

John, bütün bu hayvanları evde beslerken hastaların gelip seni görmesini nasıl beklersin? Salonda kirpiler ve farelerle dolu bir doktor ancak bu kadar iyi olur! Bu hayvanlar dördüncü kişiyi de kaçırdı. Squire Jenkins ve papaz, ne kadar hasta olurlarsa olsunlar bir daha evinin yakınına gelmeyeceklerini söylüyorlar. Her gün daha da yoksullaşıyoruz. Böyle devam edersen, en iyi insanlar seni doktor olarak kabul etmeyecek.

“But I like the animals better than the ‘best people’,” said the Doctor.

Ama ben hayvanları en iyi insanlardan daha çok seviyorum, demiş Doktor.

“You are ridiculous,” said his sister, and walked out of the room.

Sen gülünçsün, demiş kız kardeşi ve odadan çıkmış.

So, as time went on, the Doctor got more and more animals; and the people who came to see him got less and less. Till at last he had no one left—except the Cat’s-meat-Man, who didn’t mind any kind of animals. But the Cat’s-meat-Man wasn’t very rich and he only got sick once a year—at Christmas-time, when he used to give the Doctor sixpence for a bottle of medicine.

Böylece zaman geçtikçe Doktorun hayvanları daha da çoğalmış, onu görmeye gelen insanlar ise giderek azalmış. Sonunda hiç kimsesi kalmamış, sadece her türlü hayvana aldırmayan Kedi Eti Satan Adam kalmış. Ama Kedi Eti Satan Adam pek zengin değilmiş ve yılda sadece bir kez hastalanırmış: Noel zamanı, o zaman da Doktora bir şişe ilaç için altı peni verirmiş.

Sixpence a year wasn’t enough to live on—even in those days, long ago; and if the Doctor hadn’t had some money saved up in his money-box, no one knows what would have happened.

Yılda altı peni geçinmeye yetmezmiş, hem de o eski günlerde bile. Doktorun kumbarasında bir miktar parası olmasaydı, ne olurdu bilinmezmiş.

And he kept on getting still more pets; and of course it cost a lot to feed them. And the money he had saved up grew littler and littler.

Üstelik daha da çok evcil hayvan edinmeye devam etmiş. Onları beslemek elbette çok para tutmuş. Biriktirdiği para da giderek azalmış.

Then he sold his piano, and let the mice live in a bureau-drawer. But the money he got for that too began to go, so he sold the brown suit he wore on Sundays and went on becoming poorer and poorer.

Sonra piyanosunu satmış ve farelerin bir çekmecede yaşamasına izin vermiş. Ama ondan aldığı para da erimeye başlamış; bu yüzden pazar günleri giydiği kahverengi takım elbisesini satmış ve giderek daha da yoksullaşmış.